Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

Jij en ik

“Ga maar”. Het klinkt als het geruis van de wind, heel zachtjes. Je glijdt met je hand over mijn haren en stopt bij mijn hals. Ik voel je warme adem langs mijn oor glijden en ik word overvallen door een rilling. Je handen pakken me nog één keer vast bij m’n armen, voordat je me laat gaan.

Ik loop weg en kijk niet één keer achterom. Alles in mij wil omdraaien, in je armen vallen, om je geur nog één keer te ruiken, je lippen nog één keer te proeven en nog één keer te verdrinken in je ogen.

De stoeptegels liggen schuin en ik focus me op mijn schoenen. Maar niet voordat ik toch nog één keer achterom heb gekeken. Een warme gloed van vlinders golft door me heen wanneer wij elkaars blik vangen. Ik zwaai nog één keer, voordat ik de hoek omga.

Eenmaal om de hoek blijf ik stil staan. Ik wil mezelf herpakken maar ik kan amper op m’n benen staan. Nadat ik langzaam tot tien heb geteld, zet ik een paar stappen naar voren. Dat gaat goed. Ik tel elke stap die ik zet en voor ik het weet ben ik weer bij een andere splitsing.

In een flits bedenk ik me. Ik draai me om en zet het op een rennen. Bijna ren ik een vrouw omver, maar het kan me niets schelen. Ik ren, tot ik weer bij de hoek ben en ren dan verder naar je woning. Je staat er niet meer. Ik bel aan en je doet open.

Je knuffelt me fijn, drukt een kus op mijn lippen en vraagt je hardop af wat ik in hemelsnaam aan het doen ben. “Ik volg mijn hart en die gaat uit naar jou”, is mijn antwoord. We zwijgen, we voelen alleen. De wereld bestaat heel even uit twee personen. Jij… en ik.

Foto van: Spyros Papaspyropoulos via Compfight cc

Geef een reactie