Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

Hoop

Nog even. Nog even en dan weet ze het. Ze hoopt niks, ze laat het varen. Het besef dat er niemand thuis is waarmee ze haar gedachten kan delen, voelt hard. Bikkel hard. Ze grist haar sleutels van tafel en loopt zo snel als ze maar kan naar haar fiets. Haar benen trappen zo hard als ze kunnen om haar gedachten leeg te maken. Het gaat maar door. Hoe hard ze ook gaat, ze blijft daar met haar hele hoofd. Ze wil geen hoop hebben, maar iets in haar heeft het automatisch. Haar armen gidsen haar moedeloos in een richting die zij nog niet heeft bepaalt. Ze vliegt door steegjes en over bruggen heen tot ze uitgeput van haar fiets in het gras valt.

Starend in de schemering ziet ze hoe de laatste zonnestralen de horizon verlaten. Het licht maakt plaats voor het donker dat zich uitspreidt over de hemel als een druppel inkt in een glas kraanwater. Ze trekt haar benen dicht tegen haar aan en luistert hoe de wind een symfonie speelt met de takken van een grote eikenboom. De bladeren zingen geruisloos mee en zwaaien de laatste restjes licht tot ziens. Ze wend haar blik naar de hemel en ziet langzaam aan de sterren hun intrede maken.

Haar hand ligt strak op haar been met haar telefoon er tussen in geklemd. Ze wacht, ze wacht op de uitslag van haar examen. Het speelt al heel lang in haar hoofd. Ze is er niet zeker van of ze het goed gedaan heeft. Haar ouders interesseerde het weinig, vrienden heeft ze niet en ze voelt zich vaak alleen. De secondes tikken langzaam weg als het geruis van haar ademhaling.

Ze voelt haar hand trillen en verstijft uit schrik. Het is haar telefoon. Met een trillende stem neemt ze op. Na slechts een paar woorden over en weer hangt ze weer op. Ze legt haar telefoon naast haar neer in het gras en kijkt omhoog naar de sterren. Er daalt een bepaalde rust op haar neer en ze toont haar lach. In haar hoofd denkt ze aan haar vroegere beste vriendin, waarvan ze het idee heeft dat ze nog altijd bij haar is.

Ze voelt zich nog steeds alleen, omdat er niemand is waarmee ze haar vreugde kan delen. Maar ze voelt zich sterker dan ooit, omdat ze het alleen heeft gedaan, gesterkt door de troost dat zij, haar beste vriendin, voor altijd in haar hart zit. Ze hoopt dat ze zo’n band nog een keer mag ervaren.

Hoop kan ons het zicht op de realiteit ontnemen. We kunnen onszelf zo erg vastbijten op iets wat we graag zouden willen zien, dat we onszelf erin verliezen. Maar hoop zorgt er ook voor dat we durven vechten en niet zomaar opgeven. Hoop laat ons verder gaan, het laat ons paden bewandelen die buiten onze route liggen. Alles om die hoop gerealiseerd te zien worden. Zolang er hoop is, is er leven. Zolang er leven is, is er hoop.

Foto van: Steve Snodgrass via Compfight cc

Geef een reactie