Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

Zijn blokkades

Hij staart naar het plafond van hun slaapkamer. Het is al middernacht, maar in slaap vallen lukt niet bij hem. Iets blokkeert zijn slaap en laat hem ronddwalen in zijn eigen hoofd. Het gebeurt de laatste tijd steeds vaker dat hij ’s nachts in gedachten terug wordt genomen naar vroeger, naar een andere tijd, naar een compleet andere wereld. Een wereld waar zijn vriendin nog geen deel van uitmaakte en waarin hij zichzelf zo anders zag. Eenmaal terug in de realiteit draait hij zijn hoofd en ziet hij zijn vriendin naast hem liggen. Haar ogen zijn dicht en haar gedachten zijn al lang en breed in het land der dromen.

Waarom kan hij niet zo rustgevend in slaap vallen, waarom knagen zijn gedachtes elke nacht zo erg aan hem, waarom popt zij elke keer weer terug in zijn hoofd. Zij die hij al een hele tijd niet meer gezien of gesproken heeft, zij die een tijd geleden een andere weg gekozen had dan hem, zij die hij maar niet los kon laten en zij die hij nog steeds in zijn huidige vriendin ziet.

Ze lijkt op haar en ook al ontkent hij het wanneer iemand het zegt, hij weet het diep van binnen zelf ook. Zij kwam het dichts in de buurt van haar, zij had veel fysieke overeenkomsten met haar, zij was zijn kaartje om zo snel mogelijk te kunnen ontsnappen aan hetgeen dat bij hem achterbleef; een gemis, een gat, een verdriet, een verlangen, een hoop, een illusie. Zij was haar vervanging, zij was zijn manier om op een bepaalde manier door te kunnen gaan met haar. In alles wat ze deed zag hij haar terug. De manier waarop ze haar haren kamde, de manier waarop ze nog slaapdronken aan tafel zat elke ochtend, zelfs de manier waarop ze zoende. Het was alsof hij haar lippen kuste, alsof hij haar lichaam aanraakte, maar meer nog was het alsof hij nog bij haar was in plaats van bij iemand anders die op haar leek.

Hij vraagt zich af of hij te snel is gegaan, of hij niet het gemis had moeten ervaren en de tijd had moeten nemen om verder te gaan. Hij draait zijn hoofd nog eens naar zijn vriendin naast hem. Hij geeft haar een kus op haar voorhoofd, staat op en loopt weg. Hij loopt weg, zoals hij in het echte leven ook vaker doet. Hij pakt de krant, zet een kopje koffie, maar bovenal, verzet hij zijn gedachten.

Foto van: WanderingtheWorld (www.ChrisFord.com) via Compfight cc
1 reactie
  1. 3 jaar geleden
    Lee

    Heel mooi geschreven. Denk dat mensen zich hier wel mee kunnen identificeren, omdat alles zo snel gaat in deze wereld. Stil staan is achteruit gaan.

    Je hebt een hele fijne schrijfstijl, leest lekker door. Heb alles in één adem gelezen.

    Beantwoorden

Geef een reactie