Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#36 Een doolhof vol verlangens

Ze zuchtte. Hoe bedoel je?’, vroeg ze vervolgens. Ze baalde dat ze die vraag weer moest krijgen. Was het nou nog niet duidelijk dat ze het niet over haarzelf wilde hebben?

‘Gisteravond, ik had je een paar keer gebeld, maar kreeg je niet te pakken.’

‘Oh!’, zei ze veel te theatraal. ‘Ik lag al heel vroeg in bed, was echt kapot.’

‘Ahhh, zo erg? Zit je er nog steeds mee of heb je het toch wel aan Bastiaan verteld?’

‘Nee, Karlijn. Heb nog niets verteld.’

‘Ga je dat wel doen?’, werd haar opnieuw gevraagd. Het irriteerde haar.

‘Ik weet het allemaal even niet’, antwoordde ze zonder gevoel. Ze merkte dat ze kortaf reageerde op haar vriendin. De behoefte naar haar woorden en advies leken nauwelijks nog aanwezig te zijn. Waarom hamerde Karlijn ook zo erg op de hele situatie? Het voelde niet langer meer als het delen van haar gevoel, maar meer alsof het uit haar getrokken werd. Alsof ze verplicht was om elk detail in haar hoofd aan haar te vertellen. Wat kon zij ermee winnen of was ze echt zo meegaand met haar? Dat laatste kon ze maar moeilijk geloven nadat ze tegen haar had gelogen over Bastiaan. Er moest wel meer spelen, meer dan dat ze liet merken aan haar. Het ging de laatste tijd ook steeds vaker over Bastiaan, wanneer ze met haar vriendin sprak. Alsof ze ineens zo geïnteresseerd was in hem.

‘Oke, gaat alles wel goed?’

‘Ja hoor’, zei ze.

‘Weet je het zeker?’, vroeg Karlijn nogmaals. De neiging om op te hangen werd met de seconde groter, ook al was het misschien wel goed bedoeld van Karlijn. Ze wilde nu gewoon rust aan haar hoofd.

‘Jawel, gewoon moe. Dat is alles’, antwoordde ze. Dat was haar uitweg voor gesprekken en situaties die vervelend, saai of ongemakkelijk werden of waar ze geen zin in had. Er viel niet veel tegen in te brengen en het gaf haar de rust die ze zo nodig had. Al snel hoorde ze Karlijn zeggen dat ze rustig aan moest doen en maar vroeg naar bed moest gaan. Ze zei precies wat ze hoopte dat ze zou zeggen.

Met haar telefoon inmiddels terug in haar jaszak gestopt, liep ze het station binnen. Ze was ruim op tijd voor de volgende trein en besloot op een bankje op het perron plaats te nemen. Hoewel de temperatuur niet veel hoger was dan de avond ervoor, leek de kou haar dit keer niet zoveel te doen. Ze had er simpelweg geen erg in. Starend naar de grote klok naast het nummer van het perron keek ze de minuten weg. Het leek een eeuwigheid te duren.

‘Heeey, Claire was het toch?’ Ze draaide haar hoofd opzij en zag een vrouw lachend naar haar kijken.

Foto van: Philippe_ Flickr via Compfight cc

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#37 Een doolhof vol verlangens

Even liet ze haar ogen over de vrouw die haar zojuist aansprak heen gaan. Met slechts een dun spijkerjasje aan ... Lees verder

Vorig deel

#35 Een doolhof vol verlangens

'Wacht even', zei ze. 'Ik doe even oortjes in dan hoor ik je beter.' Ze haalde de telefoon weg van ... Lees verder

18 reacties
  1. 2 jaar geleden
    Eva

    Nieuwe boekenlegger. Tis zo herkenbaar wat je neerzet en pakkend geschreven. Gaat dit uiteindelijk naar een boekvorm toe? Benieuwd wel

    Beantwoorden
  2. 2 jaar geleden
    Anoniem

    nice!

    Beantwoorden
  3. 2 jaar geleden
    Vera

    Heel gaaf geschreven het blijft spannend en bedankt voor de actie. Je hebt een fan erbij. Heel leuk

    Beantwoorden
  4. 2 jaar geleden
    Yvonne

    Heel meeslepend verhaal en ook leuke foto’s

    Beantwoorden
  5. 2 jaar geleden
    Tinneke

    Je kan goed schrijven! Echt zat er helemaal in

    Beantwoorden
  6. 2 jaar geleden
    Anna

    Sommige stukken zijn zooo herkenbaar hahahaha

    Beantwoorden
    • 2 jaar geleden
      Lisa

      Haha ja? Leuk om te horen

      Beantwoorden
      • 2 jaar geleden
        Anna

        Jaaaa haha

        ‘Jawel, gewoon moe. Dat is alles’, antwoordde ze. Dat was haar uitweg voor gesprekken en situaties die vervelend, saai of ongemakkelijk werden of waar ze geen zin in had. Er viel niet veel tegen in te brengen en het gaf haar de rust die ze zo nodig had.

        Dit doe ik ook hahahaha maar echt goed verhaal hoor

  7. 2 jaar geleden
    Carla

    Spannend hahah

    Beantwoorden
  8. 2 jaar geleden
    Lieke

    Wie is claire??? en wie zegt dat? Shittt hahaha

    Beantwoorden
    • 2 jaar geleden
      Lisa

      Nog even geduld! Hihi

      Beantwoorden
      • 2 jaar geleden
        Lieke

        Oke oke oke nog even dan 🙂

  9. 2 jaar geleden
    Ria

    Ooo het was niet Sarah aan de telefon!!! Ik dacht echt dat Sarah was en wie is Claireee???

    Beantwoorden
    • 2 jaar geleden
      Lisa

      Niet alles is wat het lijkt he hihi. Nog even geduld tot woensdag!!

      Beantwoorden

Geef een reactie