Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#83 Een doolhof vol verlangens

‘Ik weet het niet meer’, zei ze zodra ze Karlijn achter de geopende voordeur zag verschijnen. ‘Ik weet het echt niet meer.’ Karlijn wuifde haar naar binnen en volgde haar de woonkamer in. ‘Het leek toen ik je belde allemaal zo duidelijk, maar dat is het nu weer helemaal niet meer. Niet nu ik weer tijd gehad heb om er over na te denken in de trein terug’, zei ze terwijl ze plaats nam op de bank naast Karlijn. ‘Misschien moet ik Bastiaan toch nog een kans geven. Ik bedoel, hij is er ook voor mij geweest toen ik het moeilijk had en we hebben ook echt wel leuke avonden gehad.’

‘Waarom verlangen we altijd terug naar iemand waar we klaar mee waren’, sprak ze zachtjes met haar hoofd naar het kopje thee gebogen dat Karlijn voor haar neerzette. ‘En waarom vergeten we dan weer ineens alles waardoor we er in eerste instantie klaar mee waren?’, vulde Karlijn haar nagenoeg op hetzelfde volume en vragend aan. Ze trok haar hoofd omhoog en keek recht in de ogen van Karlijn. ‘Precies’, sprak ze. ‘Precies.’

‘Hoe kan het dat we dat vergeten?’, vroeg ze nog steeds naar Karlijn kijkend. ‘Misschien moeten we het niet vergeten noemen’, antwoordde Karlijn. ‘Eerder iets van wegstoppen, ofzo’, ging ze verder. ‘En ik denk dat we dat doen omdat we terug verlangen naar de tijden die we hadden, naar momenten die geweest zijn en doordat we die vaak romantiseren in onze gedachten en zoveel mooier maken dan ze eigenlijk waren.’

‘Hmm’, sprak ze voordat ze een eerste slok van haar thee nam. ‘Denk er maar eens over na’, zei Karlijn.’Welke dingen herinner je het meest van Bastiaan? Al die afgelopen maanden waarop je ongelukkig en zwijgend naast hem op de bank zat en tegen mij zei hoe vreselijk het was of die paar keer dat jullie echt een leuke avond hadden in diezelfde periode?’

‘Hmm’, sprak ze opnieuw. ‘Ja, oke. Maar die momenten blijven wel het langste bij blijkbaar, dat moet toch ook iets zeggen?’ Karlijn keek haar met een kleine glimlach aan die aanvoelde alsof ze precies begreep wat ze probeerde te zeggen. ‘I know’, sprak ze nadat haar glimlach had plaatsgemaakt voor gesproken woorden. ‘Maar die paar avonden springen er al snel uit als de rest niet leuk was, toch? Twee grote bomen in een woestijn blijven je ook nog lang bij wanneer je er al weg bent.’ Ze stopte even om te lachen om haar eigen subtiele vergelijking, maar trok al snel weer een serieuzer gezicht. ‘Oke, misschien een rare vergelijking’, vervolgde Karlijn. ‘Maar dat was een beetje wat ik net probeerde te zeggen. Vaak romantiseren we het verleden en groeien die paar momenten uit tot hele grote en bijzondere bomen in ons hoofd.’

Karlijn greep naar haar kopje thee en gunde haar een moment om erover na te kunnen denken.

‘Misschien dat het ook wel voortkomt uit spijt van de afgelopen week en dat je denkt dat hij toch nog een kans verdiend en je misschien een bepaalde verplichting voelt naar Noah, ongeacht alles wat je nu hebt weggestopt, maar hoeveel mindere dagen zijn die enkele leuke avonden je eigenlijk waard?’, vroeg Karlijn. ‘Ik had je die keer dat je naar Sarah ging in een hele lange tijd niet meer zo vol passie gezien als toen en ik snap dat je geschiedenis hebt met Bastiaan en hij vast ook wel leuke momenten heeft en het ergens ook vertrouwd aanvoelt, maar is dat genoeg voor je? Zijn die gedachtes naar die momenten genoeg om al die mindere dagen mee te kunnen overbruggen?’

Het voelde alsof alles ineens op zijn plek viel, alsof alles van de afgelopen week haar had gebracht naar het punt waarop ze al veel eerder had moeten komen, alsof het universum het echt tijd vond voor haar om deze stap te zetten en ze al lang genoeg was blijven hangen in de oude paden die het leven haar steeds opnieuw liet bewandelen. Hoe konden dingen ooit veranderen als zij steeds hetzelfde pad zou volgen en terug zou keren en hoe kon zij zich ooit echt gelukkig voelen als ze steeds terugkeerde naar situaties waarin ze ongelukkig was? Ze liep al jaren dezelfde rondjes, alsof ze er nooit van geleerd had en oprecht geloofde dat het zomaar een keer anders zou gaan, dat de hele wereld in één oogomslag zou veranderen zonder dat zij daar iets voor hoefde te doen.

‘Ik’, sprak ze ietwat twijfelend, ‘Ik denk het niet.’

‘Je denkt van niet?’, vroeg Karlijn met een bepaalde hardheid in haar stem, alsof de vraag zelf meer zei dan slechts die vier woorden. ‘Hoe bedoel je, je denkt van niet?’, ging Karlijn verder. ‘Hoe kan je daar nog serieus over denken na de afgelopen weken?’
‘Niet’, sprak ze met een lichte boosheid nog voordat Karlijn haar vraag had afgemaakt. ‘Het is niet genoeg’, herhaalde ze. Ineens waren de twijfels weg, alsof ze ze zo los kon schudden uit haar lichaam en alles wat ze ooit was en dacht te voelen dezelfde weg uit haar hart vonden. Ineens wist ze precies wat ze moest doen en wat ze moest laten gaan. Wie ze moest laten gaan. ‘Ik denk echt dat je gelijk hebt’, sprak ze naar Karlijn. ‘Je hebt echt zo gelijk.’

Foto van House Buy Fast Flickr via Compfight cc
Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Vorig deel

#82 Een doolhof van verlangens

Ze opende haar ogen en keek naar de arm die om haar middel lag. Ze bevond zich nog steeds in ... Lees verder

9 reacties
  1. 3 weken geleden
    Anna

    Wat een toffe blog heb je!

    Beantwoorden
  2. 3 weken geleden
    Evelien

    Mag k ff zeggen dat k dit verhaal fucking goed vind?!! Kheb alles net in uurtje gelezen en kon egt niet stoppen. Zo goedd.. k hoop op nieuwe verhalen

    Beantwoorden
  3. 4 weken geleden
    Roos

    Jezus wat goed is dit en zo herkenbaar!

    Beantwoorden
  4. 4 weken geleden
    Steef

    Ik voel me een beetje persoonlijk aangevallen door al die woorden van Karlijn hahahahh pfff het is zo waar ook allemaal

    Beantwoorden
    • 4 weken geleden
      Laura

      Dit had ik dus ook hahahha. Kwam ff goed binnen zeg.. Ik vind ’t verhaal ook zo goed he

      Beantwoorden
  5. 1 maand geleden
    Tessa

    Wwaauww eyeopener dit laatste deel wel en zo waar. Vindt dit verhaal zo goed he hoe je speelt met situaties en de gedachte erachtr. Heel tof hoe je dat kan zeg (l)

    Beantwoorden
  6. 1 maand geleden
    suzannebol

    was meteen kijken toen ik hoorde dat nieuwe delen zijn 😀 zooo goed weer!! allemaal nog keer gelezen echt goed

    Beantwoorden
    • 4 weken geleden
      Priscilla

      Jaaaaa ik ook heb zolang afgevraagt hoe het verder zou gaan hahah
      Dit verhaal heb me echt geraakt wel

      Beantwoorden
  7. 1 maand geleden
    Yvonne

    Woww dit komt ff binnen zeg..

    Beantwoorden

Geef een reactie