Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#82 Een doolhof van verlangens

Ze opende haar ogen en keek naar de arm die om haar middel lag. Ze bevond zich nog steeds in het bed van Sarah en voelde de warmte van haar blote huid tegen haar lichaam aan. Met een kleine lach keek ze rond door de slaapkamer, ze voelde zich goed, ze voelde alsof er niets was gebeurd, alsof de afgelopen week niet was voorgevallen, alsof haar hele verleden niet meer bestond en dit moment alles was wat ze zich kon herinneren. Met haar hoofd weer terug op het kussen sloot ze opnieuw haar ogen en liet ze het fijne en rustgevende gevoel verder over haar heen vallen. Dit was het, dit moest het zijn. Het gevoel dat nu de overhand had en alle onrust en stress van de afgelopen week had weggedrukt moest het gene zijn waar ze zo erg naar verlangde en zo lang naar had gezocht. Wat deed er verder nog toe naast de intense rust die ze nu ervoer?

Opnieuw opende ze haar ogen en keek ze rustig om zich heen, maar de arm die eerder om haar middel lag was er niet meer en ook de warmte van Sarah’s huid was verdwenen. Ze speurde met een snelle blik de slaapkamer door, maar er was nergens een teken van Sarah te zien. Langzaam ging ze overeind zitten in het bed en zag ze haar kledingstukken op de grond liggen tot haar blik naar de gordijnen voor het slaapkamerraam getrokken werd. Er schenen stralen van licht onder het gordijn door de slaapkamer in. ‘Fuck’, dacht ze terwijl ze om zich heen keek op zoek naar haar telefoon. ‘Was ze soms in slaap gevallen?’

‘Hey’, klonk er vanuit de deuropening van de slaapkamer. ‘Je bent wakker.’ Ze draaide geschrokken haar blik naar de deur toe en trok het dekbed tegen haar aan. Sarah stond in de deuropening in niets meer dan een te groot grijs shirt en een hele grote glimlach op haar gezicht. ‘Ja, hoe laat is het al?’, vroeg ze nog een beetje geschrokken.

‘Bijna negen uur’, antwoordde Sarah terwijl ze naar de klok aan de muur wees. ‘Je lag lekker he?’, grapte ze er achteraan. Met een verlegen lach beantwoordde ze Sarah haar vraag. ‘Heb je honger? Ik heb wat eieren gekookt’, sprak Sarah. De vraag kwam niet helemaal binnen, ze was druk bezig in haar hoofd om uit te vogelen waar ze haar telefoon had gelaten.

‘Eten?’, vroeg Sarah nogmaals terwijl ze haar onrustig door de kamer zag kijken. Ze draaide haar gezicht naar Sarah toe en knikte. ‘Ja, ja, lekker’, sprak ze zachtjes met een kleine glimlach. Ze twijfelde om gelijk op te staan en haar kleding bij elkaar te pakken, want Sarah keek haar nog altijd aan vanuit de deuropening. Het leek wel of ze expres bleef wachten op het moment dat ze het dekbed zou loslaten en uit bed zou stappen, alsof ze niet meer wist hoe ze er naakt uitzag of haar juist nog een keer wilde zien.

Langzaam liet ze het dekbed los en draaide ze naar de linkerkant van het bed toe en daarmee met haar rug naar Sarah. ‘Ik kom er zo aan hoor’, sprak ze. ‘Even rustig opstaan eerst.’ Zodra ze Sarah uit de deuropening hoorde weglopen veerde ze op van het bed om haar kleding bij elkaar te zoeken. Snel pakte ze haar broek en greep ze in de zakken ervan op zoek naar haar telefoon, maar die bevond zich daar niet. Hij moest nog in haar jaszak zitten, diezelfde jas die Sarah de avond ervoor bij binnenkomst aan de kapstok had gehangen.

Met zachte passen liep ze inmiddels aangekleed de slaapkamer uit en zag ze Sarah in de keuken staan.

De geur van gebakken ei sloop stilaan in haar neus waar haar maag vrijwel meteen op reageerde. ‘Ruikt lekker’, sprak ze iets te hard waardoor Sarah lichtjes opsprong. ‘Je liet me schrikken’, reageerde ze met haar hand klem op haar borst en een geschrokken uitdrukking in haar gezicht. ‘Sorry’, reageerde ze lacherig. ‘Slecht geweten?’ ‘Hoezo?’, vroeg Sarah op haar beurt lacherig.

‘Ze zeggen dat mensen die snel schrikken een slecht geweten hebben’, antwoordde ze terwijl ze
langzaam richting de hal liep waar haar jas moest hangen. ‘Heel slecht in dat geval’, zei Sarah nog steeds lachend en inmiddels weer omgedraaid naar het fornuis toe. Het gaf haar de kans om door te lopen naar de hal en in de zakken van haar jas te voelen. Na enige toename in spanning doordat de eerste twee zakken leeg waren voelde ze al snel haar telefoon in de binnenzak van haar jas zitten.
Snel ontgrendelde ze haar telefoon en het voelde alsof er plotseling een gewicht van honderd kilo op haar schouders drukte. Er waren een stuk of twaalf gemiste oproepen en een even tal aan ongelezen berichten van zowel Bastiaan als Karlijn. ‘Fuck’, dacht ze. Hoe kon ze dit nog wegpoetsen?

Snel scrolde ze door haar berichten heen en zag ze het appje van Karlijn staan: ‘Bastiaan heeft gebeld, ik heb gezegd dat je bij mij bent gaan slapen. Waar ben je?’

Terwijl Sarah op een rustig tempo twee borden pakte om het ontbijt te serveren, was zij vooral bezig met stressen. ‘Super lief dat je ontbijtje voor me maakt, maar ik moet echt weg. Ik ben een afspraak vergeten.’

Sarah keek op en glimlachte. ‘Geen probleem’. Vond ze het dan echt niet erg dat ze nu weg moest? Niet eens met een goed excuus? Iets beters kon ze niet bedenken.

‘Maar bedankt, voor alles. Het was gezellig.’ Ze liep op Sarah af, gaf haar een knuffel en liep naar de deur. Sarah liep mee naar de deur en zwaaide haar nog even uit. Zodra ze de hoek om was griste ze haar telefoon weer uit haar jaszak en belde ze Karlijn op.

‘Ik kom nu naar je toe Karlijn. Ik weet wat ik wil. Ik kom eraan.’

Foto van: Alexa Maravilla/Spunknbrains Flickr via Compfight cc

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#83 Een doolhof vol verlangens

'Ik weet het niet meer', zei ze zodra ze Karlijn achter de geopende voordeur zag verschijnen. 'Ik weet het echt ... Lees verder

Vorig deel

#81 Een doolhof vol verlangens

Haar lippen werden door die van Sarah gekust en met een lichte draaibeweging stond ze met haar rug tegen de ... Lees verder

Geef een reactie