Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#80 Een doolhof vol verlangens

Er gleed een golf van spanning langs haar ruggengraat. Ineens werd alles weer echt, ineens was dit niet langer meer iets uit haar gedachten, maar bevond Sarah zich op enkele meters afstand van haar. De vele regendruppels groetten haar door de openstaande schuifdeur alsof ze elkaar al tijden niet hadden gezien. Dit was haar impuls om niet langer te blijven staan, maar richting de auto van Sarah te lopen.

Met elke stap namen haar passen in snelheid toe om zo snel mogelijk aan de regen te kunnen
ontsnappen. Vlug trok ze de deur aan de bijrijderszijde open, nadat ze voor de zekerheid nog even door het raam keek om te zien of het wel echt Sarah was die daar stond.

‘Hey’, zei ze terwijl de druppels langs haar haren naar beneden vielen. ‘Stond je er al lang?’ Sarah keek haar met een grote glimlach aan.

‘Nee hoor’, antwoordde ze terwijl ze naar voren boog om haar drie kussen op haar wang te willen geven. ‘Wat een slecht weer ineens he? Het was nog wel zo mooi vanmiddag.’ Ze knikte instemmend en keek even rond in Sarah haar auto terwijl ze wegreden van het station. Het zag er opgeruimd uit, er was zelfs nergens een papiertje of kruimel te bekennen van wat ze zo kon zien. Zou ze dat van te voren opgeruimd hebben omdat ze haar ging ophalen?

‘Hoe gaat het met Roan?’, vroeg Sarah vervolgens. Ze voelde dat ze het meteen warm kreeg. Hier had ze helemaal niet bij stilgestaan toen ze instemde om wat te gaan drinken. ‘Voelt hij zich al wat beter?’, vroeg Sarah verder.

‘Jawel hoor’, antwoordde ze zacht, te zacht. Ze schraapte haar keel en herhaalde die twee woorden nog een keer. ‘Het gaat een stuk beter gelukkig’, vervolgde ze. Even kroop er een paniek in haar over wat ze verder nog moest zeggen hierover. Ze wilde haar hele situatie niet uit spreken nu, dat zou de avond waarschijnlijk niet ten goede komen, ook al moest Sarah er al vanaf weten. Ze waren immers vrienden op Facebook geworden waardoor ze haar profiel en al haar foto’s met Bastiaan en Roan al gezien had. Wat zou ze eigenlijk wel niet denken van haar? Iemand die zomaar afspreekt terwijl ze een relatie en kind heeft of misschien ging ze er vanuit dat Bastiaan op de hoogte was?
‘Oh, mooi zo’, zei Sarah met een hoge mate van vriendelijkheid in haar stem. ‘Het is altijd zo aandoenlijk wanneer een kindje ziek is.’ Ze knikte zonder iets te zeggen. ‘Dus ik snap dat je snel weg moest hoor’, ging Sarah verder. ‘Het is echt een schatje op je foto’s’, sprak ze lachend. ‘Hoe oud is hij eigenlijk?’

Ze slikte de brok in haar keel door voordat ze antwoord gaf. ‘Bijna tien al. Het gaat heel snel.’ Het kon niet anders dan dat Sarah haar zo meteen de vraag ging stellen die alles anders zou maken. De vraag die verband hield met Bastiaan en zijn zoon. Het kon niet anders.
‘Oooh’, sprak Sarah opgewekt terwijl ze de zoveelste zijstraat in sloeg. ‘Dat is wel een mooie leeftijd. Ik heb een nichtje die nu dertien is en wat een verschil is het met toen ze nog tien was. Alsof ze al aan het puberen is’, ging ze lachend verder. ‘Herken je het nog’, vroeg Sarah vervolgens wijzend met haar hand naar haar woning.

Met een grote lach beantwoordde ze haar vraag positief. ‘Jawel hoor, zo snel vergeet ik dat ook weer niet.’ Ze stapte uit en volgde Sarah op snelle pas door de regen naar haar voordeur om even ervoor te moeten wachten tot Sarah de deur open kreeg. Na een aantal pogingen sloeg de deur open en vielen ze naar binnen. Het water droop opnieuw langs haar haren naar beneden en ook bij Sarah vielen de regendruppels langs haar gezicht heen. Sarah snelde zich de woonkamer in en kwam terug met een handdoek die ze haar met een speelse blik aanreikte.

‘Geef me je jas maar’, zei Sarah nadat ze haar haren enigszins gedept had. Ze knoopte haar jas los en schrok van de trui die ze aanhad. Ze was vergeten dat ze haar trui van joggingstof aan had getrokken voordat ze de deur uit ging om haar hoofd leeg te kunnen maken. ‘Sorry’, zei ze onmiddellijk waarop Sarah haar lachend aankeek.

‘Doe niet zo gek’, sprak ze terwijl ze haar jas aanpakte, ophing en weer terug naar haar toedraaide. De glimlach op haar gezicht had plaatsgemaakt voor een intensere blik. Ze zag hoe Sarah haar hand naar haar uitstak en voelde haar vingers om die van haar heen sluiten om met een lichte ruk dichter naar haar toe getrokken te worden.

Foto van: brown_theo Flickr via Compfight cc

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#81 Een doolhof vol verlangens

Haar lippen werden door die van Sarah gekust en met een lichte draaibeweging stond ze met haar rug tegen de ... Lees verder

Vorig deel

#79 Een doolhof vol verlangens

Een beetje verstijfd las ze het bericht een aantal keer door. 'Ik weet dat we morgen hadden afgesproken, maar ik ... Lees verder

Geef een reactie