Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#8 Een doolhof vol verlangens

Haar man nam nog eens een flinke scheut adem. Ze stamelde wat, geen echte woorden, maar iets dat er als een antwoord voor door moest gaan. ‘Lekker hoor’, zei hij. Ze had er helemaal niet bij stilgestaan dat ze naar Sarah kon ruiken. Ze durfde hem niet meer aan te kijken, ze was bang dat haar ogen iets zouden verraden.

De volgende twee uur waren vreselijk. Ze was zichzelf niet, ze lachte maar wat mee en was het voornamelijk eens met alles wat haar man zei. Ze hield zich voor dat het later wel beter zou gaan, dat ze even moest slapen en ze morgen wel wat meer bedaard was. Na een tijdje lag ze eindelijk onder haar dekens. Dit zou haar goed doen, hier kon ze al haar gevoelens wegduwen en relativeren. Morgen zou ze als herboren ontwaken, het moest.

De zon was de kamer al binnengeslopen toen ze wakker werd. Het voelde aangenaam, even was het alsof er niets was voorgevallen. Ze draaide haar hoofd naar de klok op haar nachtkastje en zag dat het al half twaalf was. Langzaam draaide ze de andere kant op en merkte ze dat haar man niet meer naast haar lag. Zijn kant van het bed was leeg. Had ze zolang geslapen? Het kostte haar die nacht veel moeite om in slaap te komen, veelvuldig spookte de hele situatie door haar hoofd heen.

Ze wreef het laatste beetje slaap uit haar ogen en stapte uit bed. De geur van gebakken eieren en spek viel vrijwel meteen ten prooi aan haar neus. In een soort van trance liep ze in haar badjas de trap af en opende ze de tussendeur naar de woonkamer. Daar zag ze haar man in de keuken staan, druk in de weer met allerlei pannen en kookgerei.

‘Je bent wakker’, zei hij. ‘Ga lekker zitten, het is bijna klaar.’ Ze nam plaats aan de eettafel en schonk een glas sinaasappelsap in. Het voelde allemaal zo onwerkelijk. Ze verdiende dit niet. Ze verdiende die glimlach op zijn gezicht niet. Hij moest eens weten waar ze gisteren was. Nog steeds durfde ze hem niet in zijn ogen aan te kijken.

‘Ben je weer een beetje opgeladen?’, vroeg hij. ‘Je was er gisteren niet helemaal bij. Ik dacht af en toe dat je sliep op de bank’, grapte hij daarna. Ze veinsde een half lachje en knikte met haar hoofd. ‘Was erg moe’, zei ze. Snel greep ze naar haar glas sinaasappelsap en zette deze aan haar lippen. Ze zocht naar uitwegen om niet veel te hoeven zeggen, om niet teveel woorden achter elkaar te hoeven spreken. Ze was er nog steeds niet helemaal zeker van dat ze sterk genoeg zou zijn om zich erover heen te zetten en het achter haar te laten. Ze was bang dat haar stem zou haperen, dat ze iets zou weggeven dat een voorbode kon zijn voor hetgeen dat ze verzweeg.

‘Ik ga even douchen’, zei ze. Ze stond op en liep naar de tussendeur toe. Ze zuchtte diep nadat ze deze achter zich dicht trok. Vluchtig liep ze de trap op, maar nog voordat ze boven was hoorde ze de tussendeur open gaan.

‘Schat’, riep haar man. ‘Karlijn had nog gebeld. Het klonk belangrijk’, ging hij verder.

‘Oh, wat zei ze?’ vroeg ze een beetje verrast van bovenaan de trap. Ze keek er geschrokken bij. Haar vriendin zou toch niets gezegd hebben of gevraagd hebben hoe het met hem ging na alles wat er gebeurd was? Nee, dat zou ze niet doen. Dat kon niet, toch?

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Foto van: ZoiKoraki via Compfight cc
Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#9 Een doolhof vol verlangens

Ze keek haar man aan, het leek uren te duren voordat de woorden uit zijn mond bij haar binnen kwamen. ... Lees verder

Vorig deel

#7 Een doolhof vol verlangens

In haar hoofd speelde ze de komende confrontatie met haar man af. De verschillende reacties die hij kon geven, de ... Lees verder

Geef een reactie