Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#78 Een doolhof vol verlangens

De maan stond hoog aan de hemel, het was haar nog niet eerder opgevallen. Het bracht een soort gloed aan over de straat, alsof het een soort teken was en het iets betekende. Met slome passen liep ze door de straten heen. Het was rustig, er reden geen auto’s, er spraken geen mensen, het was bijna stil. Iets wat totaal niet het geval was in haar hoofd. Honderden gedachten volgden elkaar in rap tempo op en versterkten de twijfels die ze al geruime tijd had. Was Bastiaan nou serieus en wilde hij echt met haar trouwen? Juist nu het allemaal minder ging tussen hun tweeën? Het voelde zo onwaarschijnlijk, wanneer hadden ze voor het laatst nou echt een gelukkig gevoel gehad samen? Ze hadden zelfs al maanden niet meer het bed gedeeld met elkaar. En waarom zou Karlijn hem helpen met een huwelijksaanzoek terwijl zij wist hoe slecht het ging en met welke twijfels ze rondliep? Zoiets kon ze toch niet verzwijgen voor haar? Wat speelde er nou echt tussen hun?

De vragen werden af en toe afgewisseld door de berichten die Sarah haar eerder stuurde. Ook daar had ze haar twijfels bij. Ze kon zich niet voorstellen dat ze oke was met het feit dat ze in een relatie zat en dat ze dat al die tijd aan haar had verzwegen. Bovendien leek ze ook nog eens sprekend op haar ex. Het voelde zo onrealistisch aan, alles voelde zo onrealistisch aan. Alsof alles om haar heen niet echt was, alsof ze zich in een slechte speelfilm bevond en langzaam naar het plot toe werkte.

Ze moest antwoorden hebben, van alles en iedereen, te beginnen bij Karlijn. Ze had er nu vaak genoeg omheen gedraaid, ze wilde duidelijkheid. In een vlaag van gedachten drukte ze op de naam van Karlijn en hield ze de telefoon tegen haar oor aan. ‘Het nummer dat u probeert te bellen is momenteel niet bereikbaar’, klonk het vrijwel meteen uit haar telefoon. Snel hing ze op en belde ze nog een keer. ‘Het nummer dat u probeert te bellen is momenteel niet bereikbaar’, klonk het opnieuw. ‘Wat is dit nou weer’, mopperde ze tegen haar zelf. Ze nam plaats op een bankje achter haar en bekeek de contactinformatie van Karlijn. ‘Nee, dit is gewoon goed’, sprak ze hardop. Opnieuw drukte ze op Karlijn haar naam en kwam dezelfde zin uit haar telefoon. Met een zucht liet ze haar hand waarmee ze haar telefoon vasthield zakken en staarde ze over een kleine speelveldje heen. ‘Wat ben ik ook allemaal aan het doen?’ verzuchtte ze zacht.

Ze schrok op uit haar gedachten toen ze het geluid van haar telefoon hoorde. Het was Karlijn.

‘Hey’, zei ze waarna ze hetzelfde woord terug hoorde. ‘Ik zag dat je gebeld had, hoe gaat het? Ben je thuis?’, hoorde ze Karlijn vervolgens zeggen.

‘Nee, buiten’, antwoordde ze. ‘Ja, ik had je een paar keer gebeld, maar kreeg te horen dat je nummer niet bereikbaar was ofzo. Heel vaag.’

‘Oh, ja. Ik was net in gesprek denk ik’, zei Karlijn vlug. ‘Maar hoe gaat het? Bastiaan appte me dat het allemaal niet gegaan is zoals gepland’, sprak ze er zowaar nog sneller achteraan. Het gaf haar een raar gevoel, alsof ze snel verder moest en niet mocht weten met wie ze in gesprek was geweest. Normaal vertelde ze alles altijd heel uitgebreid, maar nu niet, ze deed anders. Alsof ze iets wilde verbergen.

‘Oke, dan zal dat het zijn’, reageerde ze vervolgens een beetje kortaf terwijl ze haar hoofd omhoog wende en er lichte regendruppels op haar gezicht landden. ‘Ja, klopt. Ik vind het een beetje raar allemaal om eerlijk te zijn’, ging ze verder. ‘Je wist van mijn situatie af en dan ga je achter mijn rug om Bastiaan helpen met een aanzoek? Ik heb je al mijn twijfels verteld over onze relatie en hoe ik erin sta en dan doe je zoiets?’

Het bleef even stil terwijl de lichte regendruppels langzaam bezit namen over haar gezicht. ‘Ik’, klonk het zacht. ‘Ik wist niet dat de twijfels zo erg waren. Ik dacht eerlijk gezegd dat het wel meeviel en het een fase was waar je even doorheen moest, zoals je wel vaker hebt gehad’, sprak Karlijn.

‘Een fase?’, zei ze met een lichte verhoging in haar stem. ‘Een fase? Ik was al een maand aan het praten met Sarah en dan alles wat er nog gebeurd is. Ik heb je alles verteld, je weet hoe ik ben.’

‘Sorry, schat’, onderbrak Karlijn haar. ‘Ik dacht dat het meer afleiding was dan echt serieus en toen Bastiaan naar me toekwam met zijn plan wist ik ook niet zo goed wat ik moest doen. Hij was zo oprecht en ik dacht dat je dat ook wel zou willen.’

‘Ik weet het niet, ik weet het allemaal niet. Als hij me wilt heb ik er geen behoefte aan en als hij niets doet vind ik het ook weer shit. Ik weet het’, sprak ze nog net voordat de lichte regendruppels plaatsmaakten voor druppels van grotere omvang. ‘Kut’, riep ze hardop. Ze sprong van het bankje af en rende naar de overdekte bushalte aan de andere kant van de weg toe. ‘Het begint ineens vet hard te regenen’, sprak ze opnieuw door de telefoon terwijl het water langs haar gezicht stroomde.

‘Waarom ben je buiten dan?’, vroeg Karlijn. ‘Het is hartstikke koud ook.’

‘Ja, ik moest even weg van Bastiaan. Ik had geen idee hoe ik me moest gedragen en hoe te reageren op zijn aanzoek. Ik heb hem niets te zeggen nu’, antwoordde ze. ‘Ik moet ook even nadenken over dit alles.’

‘Wil je niet langskomen? Dat is toch veel beter dan in de regen staan?’, vroeg Karlijn.

‘Nee, ik moet het zelf even verwerken allemaal’, antwoordde ze opnieuw voordat ze Karlijn gedag zei en de telefoon ophing. Ze draaide haar hoofd naar de vele druppels water die nog steeds vanuit haar haar langs haar jas naar beneden gleden. Wat moest ze in godsnaam doen? Bastiaan was wel altijd lief voor haar geweest, maar bestond er voor haar echt meer dan dat? Was alles wat ze zich leek te herinneren aan Bastiaan niet alleen maar gebaseerd op de leukere momenten? Alsof haar tijd met Bastiaan alleen maar daaruit bestond. Ze wist niet eens wat ze voelde bij het idee om te trouwen met hem en de rest van haar leven met hem te delen. Het was op zich zelf al een grote stap, laat staan bij iemand die al veel twijfels had.

Starend in de verte en diep in gedachten schrok ze op door de trilling van haar telefoon. Het was een nieuw bericht van Sarah met de vraag of ze vanavond niet al iets te doen had..

Foto van: aaron_anderer Flickr via Compfight cc

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#79 Een doolhof vol verlangens

Een beetje verstijfd las ze het bericht een aantal keer door. 'Ik weet dat we morgen hadden afgesproken, maar ik ... Lees verder

Vorig deel

#77 Een doolhof vol verlangens

'Ben je iets bijzonders aan het doen?' vroeg Bastiaan vrij straight to the point, maar het leek wel zonder argwaan.. ... Lees verder

4 reacties
  1. 11 maanden geleden
    Roos

    Ahh k dacht dat ze toch voor bastiaan ging mar nu ben ik weer aant twijfelen haha superspannend dit

    Beantwoorden
  2. 11 maanden geleden
    Nikki

    En toenn?!? Gaat ze naar Sarah toee??

    Beantwoorden
  3. 11 maanden geleden
    suzanne bol

    ik wil meeeeeeerrrrr

    Beantwoorden
  4. 11 maanden geleden
    Astrid

    Je schrijft zo meeslepend. Echt goed benieuwd wat ze gaat doen!

    Beantwoorden

Geef een reactie