Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#74 Een doolhof vol verlangens

Zonder nog iets te zeggen draaide ze haarzelf om en liep ze terug naar de boom waar ze zojuist haar fiets tegen had gezet. Ze kon het niet maken om Roan nog langer alleen te laten, hoe aanlokkelijk Sarah’s uitnodiging ook klonk en hoe erg haar behoefte aan ontspanning ook was op dit moment. De gedachte aan Roan woog zwaarder dan haar eigen behoeftes. Bastiaan speelde daar al helemaal geen rol meer in. Hij kon de tering krijgen, maar zijn kind kon ze daar niet de dupe van worden. Ze wilde er voor Roan zijn. Ze greep naar het stuur van haar fiets en keek nog één keer achterom naar Sarah. ‘Ik zie je morgen!’, riep ze haar nog toe terwijl ze de eerste trappen op haar pedalen gaf.

Met een kleine glimlach die langzaam aan groter begon te worden begaf ze zich in één rechte lijn naar haar huis toe. De grijns die Sarah op haar gezicht had staan stond vastgeplakt in haar geheugen. Het deed wat met haar, het duwde al het andere weg uit haar gedachten. Alsof het er niet langer meer toe deed, alsof het er helemaal niet was. Het besef dat hetgeen wat ze even ervoor bij Karlijn had gezien haar gedachten niet meer overheerste kroop langzaam over haar schouders heen. Het moest de druppel geweest zijn. Al die nachten dat ze nauwelijks haar slaap kon vatten, al die overdenkingen die onvrijwillig door haar hoofd spookten en al die keren dat Bastiaan zogenaamd over moest werken of laat in de nacht thuis kwam van een voetbalwedstrijd en het plotselinge besef dat Karlijn op die avonden ook meestal geen tijd had om iets te doen. Het was genoeg geweest. Ze was er nu echt klaar mee, ze was nu echt klaar met hem, met hun.

‘Roan’, riep ze terwijl ze de voordeur achter haar dicht trok. Een klein bosje haar veerde op van de bank in de woonkamer. ‘Hoe gaat het? Sorry dat ik even weg moest’, verontschuldigde ze haarzelf. ‘Ik blijf nu bij je.’ Ze zag een lach verschijnen op het gezicht van Roan. ‘Gaat wel’, antwoordde hij.

Het lachje op zijn gezicht bleef langer staan dan eerder, omdat hij zich steeds beter voelde, vertelde hij in het gesprek dat volgde. Ze vond het lastig om hem aan te kijken en te ervaren hoe dat voelde. In de afgelopen jaren had ze een hele goede band met Roan opgebouwd. Sterker nog, ze hield van hem. Ze zou hem niet willen missen. Het voelde dan ook als een messteek, toen hij haar de liefste glimlach ooit gaf en aangaf dat hij het wel even fijn vond om alleen te zijn. Door de leugens van Bastiaan en de afwezigheid van nog enige emoties voor hem, kon ze zich voorstellen dat ze Bastiaan niet eens zou missen, maar Roan wel. Ze zag het in een flits voorbij gaan. Hoe ze afscheid zou moeten nemen van hem en de tranen die daarbij over haar wangen liepen.

Om haar gedachten te verzetten liep ze naar de keuken om wat fruit te snijden voor Roan om daarna haar laptop te pakken. Ze had er geen zin in, maar ze moest nog altijd die vier uur werken. Eenmaal bezig kwam ze er steeds meer in en bleef ze maar tikken. Ze hoorde hoe Roan zei dat hij ging douchen, maar echt reageren deed ze niet. De klok tikte langzaam door, maar haar besef van tijd was er nauwelijks. Het leek gewoon voorbij te gaan. Ze zag hoe ze haar vier uur aan werk afrondde, eten maakte voor haarzelf en Roan en gezamenlijk nog even televisie keken voordat ze Roan in bed stopte. Haar hoofd leek op een automatische stand te zijn gegaan, niet één keer was ze nog afgedwaald naar Bastiaan en Karlijn. Dat hoofdstuk leek volledig afgesloten.

Ze stond op het punt om zelf ook naar bed te gaan toen ze een sleutel in het sleutelgat hoorde rommelen. Haar ogen spreidde wijd open, dat moest Bastiaan zijn. Ze hoorde de deur opengaan en keek paniekerig om haar heen. Ze had er helemaal niet meer bij stil gestaan dat dit moment zou gaan gebeuren. Wat moest ze nu doen? Moest ze hem meteen confronteren of moest ze eerst nog even ingaan op zijn verhaal omtrent het overwerken, óf moest ze het allemaal maar gewoon meespelen en laten voor wat het was? Veel tijd om er echt over na te denken had ze niet, ze hoorde zijn voetstappen steeds dichterbij komen. ‘Hey, ik ben thuis’ klonk het dan ook snel op een gemoedelijke toon uit zijn mond. Na een paar seconden was het oogcontact daar.

Zijn ogen stonden rustig, bijna stil, ze verhulden niets. Alsof hetgeen dat hij gedaan had vandaag de normaalste zaak van de wereld was. Haar ogen schoten alle kanten op, ze had moeite om hem recht aan te kijken en ze moesten vast het één en ander verraden. Ze deed haar uiterste best om rustig te blijven, maar haar gevoel drong aan op een andere aanpak. Snel keek ze in een andere richting. ‘Hoe was het vandaag?’, hoorde ze haarzelf zeggen. Het floepte eruit voor ze er erg in had, ze had onbewust haar keuze gemaakt om het spel nog even mee te spelen. ‘Druk, heel druk’, antwoordde hij zonder blik of blozen. ‘Er waren twee collega’s ziek waardoor ik echt veel werk moest verzetten’, ging hij verder met een kalme stem die niets qua emotie liet doorschemeren. ‘Het was echt een gekkenhuis vandaag’, zei hij op dezelfde rustige toon terwijl hij naar het koffieapparaat in de keuken liep. ‘En hoe was jouw dag, schat?’

Zijn manier van spreken, zijn houding, zijn rustige voorkomen, zijn onschuldige blik, alles aan hem oogde alsof dit de normaalste zaak van de wereld was voor hem. Alsof hij dit allemaal niet uit zijn duim aan het zuigen was, alsof hij er totaal geen moeite mee had om haar voor te liegen. Hij leek er verdomme wel in afgestudeerd. Ze voelde de boosheid opkomen, de boosheid die vooral school in het idee dat hij er zo weinig moeite mee leek te hebben om tegen haar te liegen en die enorme belediging van haar intelligentie. Hoe kon hij denken dat ze er niet achter zou komen? Elke vezel in haar lichaam schreeuwde van woede. Het was een golf die ze niet tegen kon houden. Voor ze het wist liet ze alle opgekropte woorden ontsnappen en sloot ze af met ‘dus hoe zou je dat verklaren, met je overwerken?’

Ze smeet de fles water die voor haar op de salontafel stond op de grond. Het leek wel een minuut te duren voordat hij zich weg draaide van het koffieapparaat en haar aankeek. ‘Weet je wat’, sprak ze nog altijd met een zekere boosheid in haar stem. ‘Ik hoef het niet te weten. Al neuk je de hele wereld, het boeit me niet eens meer.’ Met grote passen liep ze naar de tussendeur en ging ze de trap op naar de slaapkamer.

Foto van: kstepanoff Flickr via Compfight cc

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#75 Een doolhof vol verlangens

Met een harde klap smeet ze de deur van de slaapkamer achter haar dicht en liet ze haarzelf op het ... Lees verder

Vorig deel

#73 Een doolhof vol verlangens

Het was dezelfde persoon die haar zojuist een bericht had gestuurd. Ze keek recht in de ogen van Sarah. “Wat ... Lees verder

7 reacties
  1. 1 jaar geleden
    Bianca

    Heftig!! Hoe gaat verder?!

    Beantwoorden
  2. 1 jaar geleden
    Ria

    :O wat gaat ze doen nu?

    Beantwoorden
  3. 1 jaar geleden
    Martha

    Indrukwekkend en confronterend uiteengezet

    Beantwoorden
  4. 1 jaar geleden
    Rosa

    Wow deze is echt vet goed. Zo benieuwd hoe dit verder gaat! Heel tof

    Beantwoorden
  5. 1 jaar geleden
    suzanne bol

    omg spannend deze wat nu?!? wat gaat ze doen?!??

    Beantwoorden
  6. 1 jaar geleden
    Ellen

    Goed van haar!!! Altijd gevoel volgen

    Beantwoorden
  7. 1 jaar geleden
    Miriam

    Oo shit ze heeft het gezegd!! Zo spannend en supergoed geschreven

    Beantwoorden

Laat een reactie achter bij suzanne bol Reactie annuleren