Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#73 Een doolhof vol verlangens

Het was dezelfde persoon die haar zojuist een bericht had gestuurd. Ze keek recht in de ogen van Sarah. “Wat doe jij hier?”, vroeg ze dan ook als eerste aan haar. Sarah zag er cool uit, ze had een ronde zonnebril op met mintgroene glazen, haar kastanje bruine lokken zaten wild, er zat een flinke slag doorheen én ze had een grote grijns op haar gezicht. Sarah antwoordde: “De weg betreden, net als jij. Wacht, ik parkeer even, blijf je even staan”? Met een knipoog reed ze weg en zij bleef een beetje beduusd stilstaan.

Een kleine minuut later liep Sarah op haar af, wederom met een grote grijns. “Mijn werkdag zit er alweer op, ik werk parttime. Ik stuurde je echt nét een berichtje, ik dacht al wel dat jij het was, maar wilde het zeker weten.. Wel grappig dat ik je nu tref, al zin in morgen?” vroeg Sarah terwijl ze haar zonnebril op haar hoofd zette.

Morgen, morgen.. Dat was waar ook. De Facebook berichten over en weer schoten door haar hoofd heen. Morgen was de afspraak met Sarah. Ze zou wijn drinken met Sarah in de avond en om 16:00 een massage ontvangen van Melanie. Sarah zou haar profiel vast bekeken hebben en het hebben gezien van Bastiaan en Roan..

Sarah verbrak de stilte. Haar helderblauwe ogen veerde op. “Ik heb er zin in”, zei ze terwijl ze een vrij grote stap dichterbij zette zonder gêne. Zou Sarah doorhebben dat ze daar ietwat verlegen van werd? “Ik ook..” fluisterde ze bijna. Sarah haar grijns was niet van haar gezicht af te vegen. Zou ze regelmatig teruggaan met haar gedachten naar die keer in de donkere kelder, die keer dat ze bleef slapen? Had ze maar geweten wat zich er toen had afgespeeld, ze had echt werkelijk geen idee..

“Maarrem.. Wat doe jij eigenlijk hier?” zei Sarah terwijl ze speels met haar vinger om haar haar draaide. Shit, wat moest ze nou wel en niet zeggen.. De tranen moest ze wederom bedwingen en op zulke momenten, wilde ze het liefst alles eruit gooien en getroost worden, al was het door de groenteboer om de hoek. Sarah had een betrouwbare uitstraling, waardoor ze haar het liefst in vertrouwen zou nemen, maar dat kon niet. Het was A. een te lang verhaal en B. misschien had ze haar profiel nog niet bekeken. Ze liet haar liever in de waan dat het wel goed met haar ging, het is toch algemeen bekend dat dat vrouwen veel meer aantrekkelijk maakt?

Met redelijke overtuiging antwoordde ze dan ook: “Ik was heerlijk even aan het fietsen, niet echt iets bijzonders. Ik moet nog 4 uurtjes thuis werken vandaag, maar dat komt wel.” Aandachtig luisterde Sarah. “Is je baas soepel, of moet je het voor een bepaalde tijd af hebben?”

“Mijn baas is soepel, gelukkig. Morgen bespreek ik dan wat ik heb gedaan”. Vliegensvlug en met wat enthousiasme zei Sarah: “Dus je kunt ook vanavond aan het werk en nu met mij mee wat drinken? Dan laten we morgen ook gewoon staan hoor, maar mij lijkt dat wel leuk.”

Uit automatisme zette ze, met de fiets aan haar hand, toch een stapje terug. Misschien kwam het allemaal iets te dichtbij. Ze had geen eens tijd om te verwerken wat ze zojuist gezien had bij het huis van Karlijn.. Daarnaast wist ze niet eens of Sarah het wel of niet wist van Bastiaan. Die extra stress kon ze niet echt gebruiken.. “Je bent écht een leuke meid en ik denk regelmatig aan je”. Wauw, dit deed haar goed. Het ging dan misschien toch echt om haar. Misschien was het wel gewoon toeval dat ze leek op de ex van Sarah, Larissa.

“Hm, ik zou wel willen maar..” Oh fuck, ze kon natuurlijk niet zeggen dat Roan ziek was. Misschien wíst ze niet eens van Roan. Ze voelde zich slecht, intens slecht. Ze wilde afleiding en zeker weten dat ze Bastiaan de komende uren niet hoefde te zien, maar ze wilde er ook zijn voor Roan. “Maar”? Sarah keek haar met een vragende blik aan en zette nog één stapje naar voren waardoor er steeds minder afstand tussen hen beide kwam. “Oké, ik kan wel.. Maar maximaal een uurtje, moet echt nog een hoop doen vandaag”.

Ze besloten om wat te drinken in de binnenstad. “Rij anders met mij mee, dan breng ik je over een uurtje weer bij je fiets. Ze lachte een beetje als een boer met kiespijn naar Sarah, omdat ze zich nog steeds schuldig voelde tegenover Roan. “Het is wel zo dat het niet lang fietsen is naar mijn huis vanaf hier, inderdaad…” zei ze misschien toch wat twijfelachtig. Ze zette haar fiets op slot, tegen een boom aan. Toen ze zich omdraaide zag ze dat Sarah de deur voor haar open hield. Haar hart maakte heel kort een sprongetje, terwijl ze af en toe ook flitsen van Karlijn, Bastiaan en Roan voorbij zag razen. Ook al hadden ze net afgesproken om naar de stad te gaan en zag de lederen stoel er verleidelijk uit, het voelde toch niet goed. Ze gooide eruit: “Sorry Sarah, maar ik ga naar huis. Ik ga naar mijn zieke stiefzoon toe”. Ze zei het vol overtuiging en ze wist één ding zeker: Ze zou zich niet laten ompraten.

Foto van: Henry Hemming Flickr via Compfight cc

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#74 Een doolhof vol verlangens

Zonder nog iets te zeggen draaide ze haarzelf om en liep ze terug naar de boom waar ze zojuist haar ... Lees verder

Vorig deel

#72 Een doolhof vol verlangens

In slowmotion haalde ze haar oordopjes uit haar oren en keek ze nog een keer goed naar de auto. Haar hart ... Lees verder

1 reactie
  1. 2 jaar geleden
    Melis

    Massage van Mel wil ze nie missen natuurlijk 😉

    Beantwoorden

Geef een reactie