Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#72 Een doolhof vol verlangens

In slowmotion haalde ze haar oordopjes uit haar oren en keek ze nog een keer goed naar de auto. Haar hart bonkte in haar keel. Even keek ze om zich heen om te zien of niemand haar verbazende en bespionerende blik zou zien, maar op een paar spelende kinderen in de speeltuin rechts achter haar, zag ze gelukkig niemand. Opnieuw keek ze naar de auto, hij leek wel verdacht veel op die van Bastiaan, maar zolang ze het kenteken niet goed kon lezen wist ze het niet zeker.

Haar iPod stopte ze in haar zak en rustig liep ze een stukje naar voren met de fiets aan haar hand. Met samengeknepen ogen las ze duidelijk het kenteken. Het was hem, het was hem echt. Het was de auto van Bastiaan. FUCK! Even kneep ze zichzelf om de siddering die door haar lichaam schoot tegen te gaan, maar het viel niet te missen. Dit was overduidelijk de auto van haar man.

Onhandig stapte ze op haar fiets en fietste ze de steeg in waar ze van een veilig afstandje bij Karlijn naar binnen kon turen. Karlijn haar huis kende ze op haar duimpje. Zoveel uren, zoveel minuten en zoveel seconden van haar tijd had ze doorgebracht in het huis van Karlijn. De leukste logeerpartijen, de wildste feestjes, de beste gesprekken en dan al die etentjes.. Had ze zich dan zo vergist in haar? Zou dat echt kunnen?

Haar blik liet ze van boven naar beneden langs het huis gaan en tot ze wat beweging in de woonkamer opmerkte. Op wat schaduwen die af en toe op de muur verschenen kon ze niet zo veel zien. Ze had stress, echt stress. Paniekerig keek ze om zich heen, wat moest ze nou doen?

Plots zag ze nóg meer beweging, ze zag iemand opstaan, ze zag Karlijn opstaan. Ze zag Karlijn opstaan! Al snel volgde nog iemand.. Ook hem herkende ze meteen uit duizenden. Het was Bastiaan. Samen liepen ze naar de keuken toe waar ze vanuit de steeg goed zicht op had. Even was ze blij dat ze goed kon zien hoe Karlijn koffie zette, maar meer nog voelde ze de boosheid om hen samen te zien. Haar intuïtie had al die tijd gelijk gehad. Ze probeerde te vechten tegen het overdonderende gevoel, maar voelde tevergeefs hoe er al snel een traan over haar wang liep. Ze had het niet meer onder controle en begon zacht te snikken.

In een opwelling besloot ze weg te fietsen, uit angst dat ze misschien door iemand zou worden gezien. Ze veegde de tranen van haar gezicht en trapte zo hard als ze kon. Met een laatste blik keek ze nog één keer richting de auto van Bastiaan en ze brak nogmaals. Haar beste vriendin en haar man.. Kon het nog erger?

Ze trapte de benen onder haar lijf vandaan zonder dat ze wist waar ze precies naar toe fietste. Niets interesseerde haar meer, niets deed er verder nog toe. Ook al besefte ze zich wel dat ze niets schokkends had gezien, ze wist genoeg. Bastiaan zou niet zomaar tegen haar liegen over dat hij moest overwerken.

Na een paar minuten stopte ze in een parkje waar meerdere mensen hun viervoeters uitlieten. Met haar fiets nog onder haar en haar beide benen op de grond pakte ze haar telefoon uit haar zak en zocht ze bij contacten naar de naam van haar man. Ze besloot hem te bellen, ze wilde gewoon weten wat hij zou zeggen, weten met welke kutsmoes hij op de proppen zou komen. Ze kuchte een paar keer en oefende de woorden ‘hey, met mij’ toen niemand haar kant op keek. Ze hoorde na een aantal pogingen dat haar stem weer vrij normaal klonk. Heel zenuwachtig drukte ze op zijn naam en hoorde ze hoe de lijn overging.

‘Dit is de voicemail van Bastiaan. Helaas ben ik nu niet in staat om de telefoon te beantwoorden, laat je een bericht achter? Dan bel ik je terug.’ Na de harde piep drukte ze het gesprek weg. Ze voelde de paniek door haar lijf razen, hij nam niet eens op. De klootzak nam niet eens op. Wat als ze nu bovenop elkaar lagen? Ze wilde het niet weten, ze wilde het verdomme niet weten, maar ze kon niet anders. Ze moest. Ze stopte haar telefoon terug in haar zak en draaide haar fiets om. Haar telefoon begon te trillen terwijl ze richting het huis van Karlijn fietste. Opnieuw haalde ze hem uit haar zak en zag dat ze een bericht had gekregen. Het was van Sarah. Hoewel ze er al een tijdje op wachtte was het enige wat ze kon denken ‘niet nu’.

Plots schrok ze op van het getoeter van een auto, welke echt vlak langs haar raasde. Ze had de auto niet gezien, ze was te druk bezig met haar telefoon en fietsen tegelijk. Snel stopte ze haar telefoon terug in haar zak en fietste ze met een klein gebaar door, totdat ze opnieuw schrok. Iemand riep haar naam. Ze keek om zich heen en staarde recht in de ogen van de bestuurder in de auto naast haar.

Foto van: Crawford Brian Flickr via Compfight cc

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#73 Een doolhof vol verlangens

Het was dezelfde persoon die haar zojuist een bericht had gestuurd. Ze keek recht in de ogen van Sarah. “Wat ... Lees verder

Vorig deel

#71 Een doolhof van verlangens

Ze liet de waterdruppels over haar lijf vallen en genoot van de aangename warmte. Constant werd ze meegesleurd in een ... Lees verder

6 reacties
  1. 1 jaar geleden
    Marlot

    Tofff en heel blij met die leuke actie

    Beantwoorden
  2. 1 jaar geleden
    Carla

    Oeh wie ishet?

    Beantwoorden
  3. 1 jaar geleden
    Miriam

    Spannend eind weer!!

    Beantwoorden
  4. 1 jaar geleden
    Eva

    Wie zit er in de auto?! Het las weer veel te lekker (snel) weg

    Beantwoorden
  5. 1 jaar geleden
    suzanne bol

    oohdeze is echt goed weer spannend geschreven

    Beantwoorden
  6. 1 jaar geleden
    Reni

    Wow dit is spannend. Nu moet ik alles gaan lezen denk ik.. Je schrijft heel fijn

    Beantwoorden

Geef een reactie