Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#71 Een doolhof van verlangens

Ze liet de waterdruppels over haar lijf vallen en genoot van de aangename warmte. Constant werd ze meegesleurd in een naar gevoel. Ze vertrouwde Karlijn en Bastiaan gewoon niet. Dat telefoongesprek wat ze had afgeluisterd, voelde niet oké. Ze hoorde hem gewoon letterlijk zeggen dat hij nog een keer zou langskomen.. Hoe konden ze ooit denken dat ze niks door zou hebben? Dachten ze nou echt dat ze dom was?

Nadat ze een hele tijd in gedachten verzonken zat, draaide ze maar de kraan uit. Ze stapte uit de douche en pakte de handdoek van de verwarming, terwijl ze behoorlijk bibberde. Heel even ervaarde ze een geluksmomentje, toen ze ontdekte dat de handdoek warm was. Ze droogde zichzelf af, deed haar fluffy badjas weer aan en tippelde op haar tenen richting haar slaapkamer om de outfit van de dag te bepalen. Zodra ze kleren aanhad, keek ze nog éénmaal naar haar telefoon voordat ze ‘m wegstopte in haar zak. Zou ze een nieuw bericht hebben ontvangen, van Sarah of Mel?

Nee. Geen nieuw bericht van Sarah of Melanie. Maar ze had geen tijd om te balen.. Ze zag namelijk wel een bericht van Bastiaan met de tekst: ‘Ik weet dat je me vanmiddag verwacht maar het wordt wat later op werk. Moet even kijken hoe laat het wordt. Idee om de lasagne te eten die in de vriezer ligt? Red het niet om boodschappen te doen. Haal jij het uit de vriezer? Je ziet me later schat.’

Ze liet zich zakken op het bed. Ze las het nog een keer. En nog een keer. Ze bedacht wanneer het voor het laatst was dat Bastiaan later was door zijn werk.. Was het afgelopen winter? Was het afgelopen herfst..? Plots wist ze het weer. Het moest afgelopen zomer geweest zijn. Ze zat namelijk slechts in een zomerjurkje te werken toen hij haar een bericht stuurde dat hij moest overwerken. Eigenlijk had zij het samen met Bastiaan allang zien aankomen, ze hoorde al een paar dagen van Bastiaan aan dat zijn directe collega zo bleekjes was.

Dat hij nu later kwam vond ze heel vreemd. Want normaliter voelde hij dat veel eerder aan. Waarom had hij het niet eerder gezegd? Waarom gaf hij geen tekst en uitleg in zijn bericht? Waarom gaf hij haar niet de reden wáárom hij moest overwerken? Ze werd pissig, flink pissig. Al haar gevoel voor Bastiaan leek in een keer verdwenen. De jarenlange relatie, de bijzondere band die ze met zijn ouders had opgebouwd en hij met de hare, hun kind samen, het leek haar voor een fractie van een seconde echt niks te boeien. Ze wilde maar één ding: De waarheid weten.

Ze trok haar schoenen van de plank af en liep naar beneden. Eenmaal in de keuken gearriveerd stopte ze een krentenbol in haar mond terwijl ze behendig haar schoenen aandeed. Ze griste haar laptop van tafel en riep richting de woonkamer met een volle mond: “Ik werk in de keuken”! Half etend, sloeg ze haar laptop open en nam plaats aan de keukentafel. Ze wilde zo snel mogelijk haar werk afhebben, er moest genoeg tijd zijn om op onderzoek uit te gaan. Ze was gefocust, ze had amper door dat Roan ondertussen zijn lunch had bereid op een paar meter afstand. Ze had nog nooit, in zo’n korte tijd zoveel werk verricht. Haar werk zou trots op haar zijn, dat kon niet anders.

Ze dacht na. Wat zou ze doen? Zou ze naar het huis van Karlijn gaan, misschien zou Bastiaan daar wel zijn? Of zou ze eerst naar het werk van Bastiaan fietsen, om te kijken of hij wel echt moest overwerken?

Ze liep het hoekje om, de woonkamer in. “Lieverd”, sprak ze, “ik moet even weg. Ik ben later vanmiddag terug, ik bericht je nog wel hoe laat oké? Ik zorg dat ik op tijd thuis ben, pak je nog wat fruit?” Hij knikte en gaf aan dat hij even zou gaan slapen. Wat een heerlijk kind was het ook en voor zijn leeftijd was hij al best zelfstandig. Ze stond er niet te lang bij stil, want ze had een missie.

Ze gaf hem een kus voordat naar de voordeur liep. Haar jas haalde ze van de kapstok en ze liep de voordeur uit. Voordat ze had fiets van het slot haalde, haalde ze haar oordopjes uit de knoop. Ze stopte die in haar oren om daarna haar iPod met de nieuwste hits op het hardste volume aan te zetten. De zenuwen begonnen op te spelen. Heel even twijfelde of ze hier wel goed aan zou doen, maar ze kon niet anders. Dat geheimzinnige gedoe moest eens afgelopen zijn.

In een hard tempo fietste ze naar het huis van Karlijn. Eenmaal aan het einde van haar straat, met zicht op het huis van Karlijn, schrok ze zich te pletter. Nee. Nee. Nee. Ze sloeg haar hand voor haar mond. Was dat nou echt de auto van Bastiaan?

Foto van: fmgbain Flickr via Compfight cc

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#72 Een doolhof vol verlangens

In slowmotion haalde ze haar oordopjes uit haar oren en keek ze nog een keer goed naar de auto. Haar hart ... Lees verder

Vorig deel

#70 Een doolhof vol verlangens

‘Laat je me even weten of het uitkomt? Oh en trouwens.. Als ik iets wil, dan ga ik er voor. ... Lees verder

2 reacties
  1. 2 jaar geleden
    suzanne bol

    al een nieuwe? wil weten hoehet verder gaaaat :))

    Beantwoorden
  2. 2 jaar geleden
    Rianne

    Goed geschreven!

    Beantwoorden

Geef een reactie