Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#6 Een doolhof vol verlangens

‘Ik weet het allemaal niet. Ik voel me zo rot en het ergste is nog wel dat ik me echt goed voelde bij Sarah. Maar nu niet meer. Wat moet ik nou doen?’, vroeg ze nogmaals aan haar vriendin.

‘Niks, schat. Hij hoeft het toch niet te weten’, antwoordde haar vriendin. ‘Je bezorgt hem alleen maar onnodig verdriet.’ Snikkend bevestigde ze de troostende woorden van haar vriendin.

‘En nu weet je ook precies wat je wilt’, gaf haar vriendin nog als slot argument. Het gaf haar ergens een beter gevoel, even leek ze zichzelf in de woorden van haar vriendin te kunnen berusten.

‘Iedereen doet wel eens iets doms, toch?’, vroeg ze op een vrij onzekere toon aan haar vriendin. Ze had de bevestiging nodig. Een bevestiging die haar schuldgevoelens een beetje weg kon nemen.

‘Ja, ik heb ook wel eens wat met een andere man gedaan en dat niet verteld’, zei haar vriendin met een overslaande stem.

‘Echt?’

‘Ja, het gebeurde gewoon. Ik kan er allerlei excuses voor gaan verzinnen, maar uiteindelijk is het gewoon gebeurd. Ik heb het nooit verteld, want het zou niets veranderen. Het zou niet ineens zijn alsof ik dan niet gedaan had.’ De woorden van haar vriendin kwamen er maar moeizaam uit. Ze had moeite om het te vertellen, maar toch gaven haar woorden een beetje rust.

‘Het hele idee dat je oneerlijk bent is iets dat je uiteindelijk zelf draagt en in het begin is dat even lastig, maar daar groei je wel overheen. En het is het allemaal niet waard om mensen die je liefhebt erdoor te moeten verliezen. Mannen doen precies hetzelfde. Geloof me maar’, ging haar vriendin op een overtuigende wijze verder.

‘Ik denk dat je gelijk hebt. Ik wil Bastiaan ook niet kwijt..’, zei ze.

Na het gesprek met haar vriendin stopte ze haar telefoon in haar jaszak en liep ze via dezelfde weg als eerder op de dag terug naar het station. Eenmaal daar aangekomen leken haar tranen een halt toegeroepen te zijn. Ze stapte een overvolle trein in die haar terug naar huis zou brengen. In haar hoofd speelde ze alles nog eens af. Hoe onschuldig het contact met Sarah begon, die groeiende interesse in haar, de alsmaar groter wordende spanning en hoe ze het in godsnaam zo erg uit de hand heeft kunnen laten lopen. Ze begreep het nog steeds niet. Ze was toch gelukkig met Bastiaan?

Hoe langer de treinreis duurde, hoe meer ze in haar hoofd bleef zitten. Het knaagde aan haar, het knaagde dat ze zoiets voor haar man zou moeten verzwijgen en dat ze die last de rest van haar leven alleen zou moeten dragen. Als ze nu niet eerlijk tegenover hem was, wat zou ze straks dan nog meer allemaal achterhouden voor hem? En wat als hij Sarah een keer tegen kwam of wat als Sarah zelf een keer contact met hem zocht. Ze wist tenslotte haar naam en dan is het niet heel moeilijk om bij hem uit te komen. Het waren teveel onzekerheden en elke twijfel versterkte de volgende in haar hoofd. Ze pakte haar telefoon en typte een bericht naar haar vriendin.

“Ik ga het Bastiaan vertellen.”

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Foto van: p2-r2 via Compfight cc
Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#7 Een doolhof vol verlangens

In haar hoofd speelde ze de komende confrontatie met haar man af. De verschillende reacties die hij kon geven, de ... Lees verder

Vorig deel

#5 Een doolhof vol verlangens

Een beetje beschaamd fatsoeneerde ze haar kleding en keek ze stilzwijgend naar de grond. ‘Sorry, maar ik kan dit niet. ... Lees verder

6 reacties
  1. 3 jaar geleden
    Jen ny

    Nice!!! 🙂

    Beantwoorden
  2. 3 jaar geleden
    Ellen

    Shittt haha spannend weer! Kijk al uit naar de volgende hoe hij gaat reageren erop. Kan je niet 2delen in de week doenn? Hahahaha

    Beantwoorden
    • 3 jaar geleden
      Lisa

      Hi Ellen,
      Thanks! Een goede om over na te denken! 😉

      Beantwoorden
  3. 3 jaar geleden
    Anoniem

    Mooi geschreven hoor Lisa. Veel realiteitszin, en vol emoties en passie.

    Beantwoorden

Geef een reactie