Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#54 Een doolhof vol verlangens

Het duurde slechts een paar seconden voordat ze de warme stem van Bastiaan door haar telefoon hoorde komen. ‘Hey, lieverd’, zei hij. ‘Ben je nog op je werk? Stoor ik je?’ Ze dacht er even over na om met ja te antwoorden, maar de vele auto’s die voorbij reden aan het einde van de straat zou hij waarschijnlijk ook kunnen horen. Liegen had niet zoveel zin, net als de complete waarheid vertellen. Het zou alleen maar voor vragen zorgen en die had ze al genoeg. Ze had hier helemaal geen zin in, ze had helemaal geen zin in Bastiaan.

Nog voordat ze antwoord kon geven ging Bastiaan al verder. ‘Ik heb vanavond gereserveerd bij de Chinees in het centrum. Ze hebben een leuke openingsactie.’ De druk die ze haarzelf voor het bellen van Bastiaan had opgelegd viel bij het horen van zijn vraag van haar schouders af. Hij wist dus van niets. Bastiaan wist van niets. De vele gedachten maakten plaats voor een gevoel dat bijna tegen het euforische aanzat, ze was nog safe.

‘Hallo?’, hoorde ze Bastiaan op een vragende toon zeggen.

‘Oh ja, sorry. Ik was even afgeleid’, sprak ze gevat. ‘Ik was van plan om nog even langs Karlijn te gaan, dus weet niet zeker of ik voor etenstijd terug ben. Misschien beter om het andere keer te doen?’, zei ze zonder er echt over na te hoeven denken. Het leek wel of het haar steeds makkelijker afging, excuses bedenken. Alsof het afgelopen weekend haar vaardigheden hierin hadden verbeterd.

‘Oh’, zei Bastiaan. ‘Ga je naar Karlijn? Heb je haar recent nog gesproken?’ De twee vragen volgden elkaar snel op. Het klonk wel alsof hij het vroeg met een soort van lichte paniek in zijn stem, een beetje stuntelig. Er moest wel iets spelen tussen Bastiaan en Karlijn. Daar was ze van overtuigd. Wat hielden hun twee achter?
‘Ja, ik ga even naar Karlijn. Even kletsen, over van alles. Het gebruikelijke, als ik naar Karlijn ga hé, hoezo?’ De lichte irritatie die ze voelde was misschien wel merkbaar in haar toon, maar het lukte haar niet om het achter te houden. In een rustige vaart zette ze ondertussen de eerste stappen in de richting van het station en weg van de massagesalon.

‘Oke’, zei Bastiaan terwijl ze iemand hard hoort roepen achter haar. Ze draaide automatisch haar hoofd om en keek recht in het gezicht van Melanie. ‘Nee, niks. Maar kijk nog maar even of je op tijd terug kan zijn. Anders cancel ik de reservering’, sprak Bastiaan ondertussen in haar oor. Ze kreeg het maar half door. Ze keek Mel aan met een glimlach en vergat even dat ze met haar man aan de telefoon was.

‘Is goed, ik bel je later. Ik ga nu even verder oke. Ik bel je straks!’, sprak ze snel achter elkaar voordat ze de telefoon ophing. Ze had Bastiaan niet de kans gegeven om nog te reageren en stak haar telefoon snel in haar jaszak.

‘Hey, meid’, zei Mel. ‘Nog niet weg?’ Ze beantwoordde haar vraag met een licht lachje. ‘Ga je naar het station?’, vroeg Mel vervolgens zonder op een verder antwoord te wachten. Ze knikte.

‘Ah gezellig, ik ook’, zei Melanie met de grootst mogelijke lach op haar gezicht. Ze was lichtelijk verbaast dat Mel zo aardig deed tegen haar. Helemaal nadat ze zo abrupt was weggegaan. ‘Rook je?’, vroeg Mel terwijl ze sierlijk een sigaret uit haar binnenzak haalde en die aanstak.

‘Ik probeer te stoppen.’ Mel keek haar aan met een verbaasde blik.

‘Stoppen? Waarom? Dood gaan we toch. Oke, let’s go!’

Voordat ze er erg in had haakte ze in haar arm en liepen ze gezamenlijk richting het station. Haar ogen straalden een bepaalde rust uit terwijl ze diep inhaleerde. Het fascineerde haar, waarom was Mel zo’n aantrekkelijke vrouw en wat was het dat haar zo aantrekkelijk maakte? Het voelde te vertrouwd om zo met haar te lopen. Het bracht herinneren met Karlijn naar boven toen zij vanaf de basisschool elke dag arm in arm naar huis liepen. De afstand naar het station was voor haar gevoel heel snel overbrugd toen ze de OV-poortjes bij de ingang van het station zag staan. Behendig greep ze naar haar portemonnee om haar OV kaart tevoorschijn te halen.

‘Hey, wie zijn dat?’, vroeg Mel al wijzend naar haar portemonnee waar een foto van Bastiaan, met zijn zoontje Rian, zichtbaar was. Ze voelde haar wangen gloeien terwijl Mel haar hoofd van de foto draaide en haar recht in de ogen aankeek.

Photo Credit: jpjouve Flickr via Compfight cc

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#55 Een doolhof vol verlangens

Fuck, wat moest ze nu? Het leken minuten te duren, maar het konden slechts enkele seconden zijn dat Melanie het ... Lees verder

Vorig deel

#53 Een doolhof vol verlangens

Razendsnel schoten er honderden gedachten door haar hoofd heen. Wat als Mel in haar telefoon zou kijken? Nee, ze zou ... Lees verder

12 reacties
  1. 2 jaar geleden
    Wendy

    Heel tof en ontzettend benieuwd wat ze gaat doen of ze bij die bastiaan blijft of niet

    Beantwoorden
  2. 2 jaar geleden
    Melis

    Nice! 😉

    Beantwoorden
  3. 2 jaar geleden
    Stefanie

    Heel gave blog en leuke stickers 🙂

    Beantwoorden
  4. 2 jaar geleden
    Carla

    Oeh spannend deel weer! Hoe doe je dat steeds?!?

    Beantwoorden
  5. 2 jaar geleden
    Manon

    Weeer zo spannend!!! Dit moet je echt uitbrengen hoor zoveel delen al

    Beantwoorden
  6. 2 jaar geleden
    Lieke

    Ahhhhh zat er weer helemaal in en dan die einde weer.. Pfff

    Beantwoorden

Geef een reactie