Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#35 Een doolhof vol verlangens

‘Wacht even’, zei ze. ‘Ik doe even oortjes in dan hoor ik je beter.’

Ze haalde de telefoon weg van haar oor en staarde naar het scherm. Het gaf haar de tijd om na te denken, want ze wist niet wat ze moest zeggen. Laat staan of ze wel iets moest zeggen. Na wat gefrunnik met het snoer duwde ze de oortjes in haar oren en het uiteinde van het snoer in haar telefoon.

‘Ben ik weer’, zei ze. ‘Hoe is het met je?’, vroeg ze in een poging om niet op de eerdere vraag te hoeven antwoorden.

‘Ja goed hoor, kon heerlijk uitslapen vanmorgen. Jij?’

‘Oh, lekker hoor. Kon je wel gebruiken of niet?, vroeg ze zonder opnieuw antwoord te hoeven geven op de volgende vraag. Ze wilde het helemaal niet over haarzelf hebben en ze wilde al helemaal geen antwoorden geven, dat zou betekenen dat ze moest weten hoe ze zich voelde en dat wist ze helemaal niet. Haar hoofd was nog voller met vragen dan haar vorige bezoek aan Sarah. Ze wist helemaal niets meer en dat wilde ze even zou houden. Ze wilde zo snel mogelijk zonder gedoe naar huis toe.

‘Ja, inderdaad. Het was best een drukke week en ook al dat gedoe met die nieuwe manager op mijn werk.. Pff, had het wel even nodig hoor’, hoorde ze terug door de telefoon.

‘Dat snap ik ja’, zei ze. ‘Maar soms zijn veranderingen juist wat je nodig hebt toch? Misschien pakt het wel goed uit allemaal. Je weet het niet.’

‘Dat is ook wel zo ja. Ik wil ook geen vooroordelen hebben, maar het is moeilijk als mensen zich altijd naar het beeld gaan gedragen dat je al in je hoofd had. Maar je hebt wel gelijk, ik moet er misschien meer het positieve in kunnen zien. Ik vind gewenning alleen zo fijn. Dat je weet waar je aan toe bent, zeg maar. Een beetje duidelijkheid hebben, anders ga ik teveel zoeken naar dingen. Dat trek ik niet.’

‘Gaat dit nog steeds over je werk?’, vroeg ze. Ze hoorde de persoon aan de andere kant van de lijn lachen.

‘Hoezo zou het niet over mijn werk gaan dan?’, kreeg ze op een vragende toon als antwoord. Even bleef ze stil. Ze wist niet of ze hier serieus op moest ingaan. Ze hield niet van zulke wedervragen en al helemaal niet nu. Niet nu haar hoofd al zo vol zat met alles wat zich de afgelopen dagen heeft afgespeeld. Waarom zou zij ook een antwoord voor iemand anders moeten verzinnen? Alsof het zo’n rare vraag was die ze stelde.

‘Oke’, besloot ze maar te zeggen. ‘Zou kunnen toch, maar ik snap het wel. Zonder duidelijkheid heb je niet veel.’

‘Ja, dat stoort mij ook zo. Je hebt wel gelijk, moet het maar even aanzien. Maar waar was je nou en waar ben je nu?’

Foto van: ancient history Flickr via Compfight cc

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#36 Een doolhof vol verlangens

Ze zuchtte. Hoe bedoel je?', vroeg ze vervolgens. Ze baalde dat ze die vraag weer moest krijgen. Was het nou ... Lees verder

Vorig deel

#34 Een doolhof vol verlangens

Hij bewoog, het handvat bewoog soepel naar beneden. Er gleed een rilling van vreugde langs haar ruggengraat. De deur was ... Lees verder

5 reacties
  1. 2 jaar geleden
    Marlie

    Woww egt goed verhaal dit!

    Beantwoorden
  2. 2 jaar geleden
    Lieke

    Belt ze met sarah of nie?

    Beantwoorden
  3. 2 jaar geleden
    Ria

    Ahh ze komt er niet vanaf

    Beantwoorden
    • 2 jaar geleden
      Carla

      Beterr ze moet met Sarah gaan gewoon! Die doet haar veel meer dan die bastiaan

      Beantwoorden

Geef een reactie