Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#3 Een doolhof vol verlangens

Een beetje ongemakkelijk werd ze door haar omhelst. Daar was ze dan eindelijk, daar was Sarah. Na honderden berichten over en weer en meer dan een half uur te hebben gewacht voor het gebouw, stond ze nu echt voor haar. Er gleed een warme gloed over haar heen. Het voelde alsof ze haar dagelijks sprak, alsof dit de zoveelste keer was dat ze elkaar zagen, terwijl het pas de eerste keer was dat ze haar zag. De kou verdween uit haar lichaam. Ze vergat dat ze nog steeds op dezelfde plek stond als waar ze al zo lang had gestaan. De ijzige wind deed haar niets meer. Ze werd beschermd door een soort mentaal schild.

‘Je bent nog leuker dan ik me had voorgesteld’, zei Sarah. Ze kreeg het er warm van, haar wangen bloeiden op en lieten de wereld zien dat het haar verlegen maakte. ‘Dankje’, stamelde ze wat beschaamd terug.

‘Ik woon hier niet ver vandaan’, zei Sarah vervolgens. ‘We kunnen wel lopen.’

Iets in haar wilde haar tegenhouden. Iets wat ze zelf niet zo goed onder woorden kon brengen. Het overviel haar op dat moment, het moment waarop alles ineens echt leek te worden. Alle verstuurde app’jes hadden ineens een menselijke vorm gekregen, een gezicht, een gevoel. Het was niet meer onschuldig en veilig vanachter haar telefoon. Nee, dit was echt. Ze wilde eigenlijk niet verder, ze wilde blijven waar ze waren, blijven waar ze al die tijd al stonden, maar het kon niet meer. Er was geen weg meer terug vanaf dit punt, geen weg meer terug naar wat was geweest. Alles zou veranderen, hoe dan ook.

Ze keek haar in haar heldere blauwe ogen aan. Ze was nooit goed in oogcontact houden, het voelde te breekbaar. Alsof je zo diep in haar binnenste kon kijken en al haar geheimen kon zien. Ze brak het snel af en wende haar blik weer naar de grond. Ze voelde zich zwak, alle zekerheid die haar een uur geleden nog zo sierde was verdwenen. Ze was een omhulsel zonder kracht geworden. Haar lichaam stuurde haar achter Sarah aan, het nam al haar gedachten over.

Voor haar gevoel waren ze al binnen een paar minuten bij de voordeur van Sarah aangekomen. De tijd ging aan haar voorbij, alles gebeurde in het moment. Met de spanning nog in haar benen nam ze plaats op de bank. Ze zaten in een knus appartement niet ver van de plek waar ze zo lang had moeten wachten. Nu zaten ze dicht naast elkaar, slechts een aantal centimeter vol loze lucht bevond zich tussen hen in. Sarah keek haar aan zonder iets te zeggen. De rode gloed op haar wangen werd steeds duidelijker zichtbaar. Ze kreeg het er warm van. Het moest Sarah ook opgevallen zijn, want haar blik werd steeds krachtiger en intenser.

‘Wacht even’, zei Sarah. Ze stond op en liep de woonkamer uit. De zon had zich inmiddels al ver terug getrokken en liet de kamer in het duister achter. Slechts de cijfers van een digitale klok onder de televisie gaven nog een klein beetje licht af en zorgde voor wat zicht in de woonkamer. Ze keek een beetje om zich heen. Ze durfde niet op te staan om het licht aan te doen, het was tenslotte niet haar huis. Ze wist ook niet waar zich de knop voor het licht bevond. Het duurde niet lang voordat ze Sarah weer terug de woonkamer in hoorde komen.

Ze hoorde iets, maar zag niets. ‘Sarah?’, zei ze, maar ze kreeg geen reactie. ‘Sarah?’, zei ze nog een keer. Het bleef opnieuw stil.

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Foto van: Tina P. via Compfight cc
Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#4 Een doolhof vol verlangens

Ze zag een silhouet terug naar de bank komen en zonder iets te zeggen bleef het voor haar staan. Uit ... Lees verder

Vorig deel

#2 Een doolhof vol verlangens

Ze stond te wachten voor het gebouw. Hier moest het zijn, hier moest ze wezen volgens haar navigatie. De hele ... Lees verder

Geef een reactie