Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#28 Een doolhof vol verlangens

Ze greep naar de hand in haar broek en sprak de woorden nog een keer.

‘Niet hier’, zei ze dit maal luider en met meer volume in haar stem.

Het bleef even stil, maar na een enigszins teleurgestelde zucht voelde ze hoe de vingertoppen haar slipje loslieten en de hand zich langzaam uit haar broek terug trok. Ze wilde niet stoppen, maar ze wilde hier weg. Dit was geen goede plek, ze was bang dat de man elk moment weer terug zou komen en ze alsnog gezien zouden worden. Even nam ze de tijd om haarzelf weer te fatsoeneren.

‘Straks komt hij weer terug’, sprak ze haar bezorgdheid zachtjes uit.

Ze kreeg geen reactie in woorden, maar voelde hoe twee lippen zich tergend zacht op haar voorhoofd zette.

‘Kom, we gaan terug’, hoorde ze de persoon voor haar zeggen. Al snel werd haar hand opnieuw vastgepakt en liet ze haarzelf weer door het donker en over de trap terug naar de kroeg begeleiden. De terugweg ging vele malen makkelijker. Het licht vanuit de kroeg kwam onder de laatste deur deur, het gaf haar een oriëntatiepunt. Ze bleven even voor de deur staan alvorens hij opnieuw voor haar geopend werd.

Één voor één liepen ze door de zijdeur de kroeg in alsof het de normaalste zaak van de wereld was, alsof ze daar moesten zijn en ze alle recht hadden om daar te mogen zijn. Een enkeling bij de deur keek verbaast, maar de rest van de mensenmassa was het niet eens opgevallen. Het was er nog steeds druk. Mensen stonden dicht tegen elkaar aan en de muziek zweepte nog steeds hard door de kroeg heen.

De twee blauwe ogen keken haar aan en ze zag de lippen eronder langzaam bewegen. Ze kon het niet verstaan, de muziek overheerste triomfantelijk. Snel werd haar hand weer vastgepakt en begreep ze wat de bedoeling was; volgen. Ze werd dwars door de menigte in het midden van de kroeg getrokken en kon dan ook niet anders dan tegen een aantal mensen aan botsen. Ze bood herhaaldelijk haar excuses aan en draaide haar hoofd ineens zo ver als mogelijk was naar rechts.

Hoewel ze nog steeds aan haar hand werd meegetrokken, bleef ze staan. Iets was in haar gezichtsveld binnengedrongen en had haar blik gevangen. Was dat Lars? Die vriend waar haar man zogenaamd naartoe was terwijl ze hem met eigen ogen bij Karlijn zag zitten? Nee, dat kon niet. Toch? Ze draaide met haar hoofd in allerlei bochten om tussen de vele mensen door te kunnen kijken en ving nogmaals een blik op van de persoon even verderop met de baard. Die uitgesproken baard, zo een die je niet heel veel zag en zo kenmerkend was voor Lars. Het moest Lars wel zijn, het kon niet anders.

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online! Maar speciaal voor jullie komt er zaterdag eenmalig vervroegd een extra deel online!!

Foto van: moonlight.dawn Flickr via Compfight cc.
Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#29 Een doolhof vol verlangens

Opnieuw werd er een harde ruk aan haar hand gegeven en moest ze een paar passen opzij zetten. Hij had ... Lees verder

Vorig deel

#27 Een doolhof vol verlangens

Er ging een schokgolf van adrenaline door haar lijf heen. Haar ogen schoten wijdt open en opnieuw speurde ze de ... Lees verder

6 reacties
  1. 3 jaar geleden
    Anoniem

    Niceee 😉

    Beantwoorden
  2. 3 jaar geleden
    Carla

    Hahaha hoe verzin je zulke eindes steeds? Verdomme zeg

    Beantwoorden
  3. 3 jaar geleden
    Kim

    Ahh spannendd gaat ze lars vragen of haar man bij hem was????

    Beantwoorden
  4. 3 jaar geleden
    Miriam

    Wauww dit zag ik niet aankomen weer. Lars mag zich niet gaan bemoeien hoorrr

    Beantwoorden
  5. 3 jaar geleden
    Ria

    Ahhh spannend weer hoor en heel blij dat zaterdag nieuw deel komt al!

    Beantwoorden
  6. 3 jaar geleden
    Lieke

    Neee lars verkloot alles straks 🙁 Beter kijkt die ff andere kant op

    Beantwoorden

Geef een reactie