Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#2 Een doolhof vol verlangens

Ze stond te wachten voor het gebouw. Hier moest het zijn, hier moest ze wezen volgens haar navigatie. De hele weg had ze zitten puzzelen met de gedachte om weer om te keren, maar de spanning was te groot om te negeren. Als een verdwaalde toerist keek ze een paar keer in de rondte. De wind kon haar hier niet aanraken door de hoge muren die zich rondom het gebouw heen strekten. Bibberend haalde ze haar koude handen uit haar broekzakken en frommelde ze wat in de binnenzak van haar jas. Handschoenen waren nu geen overbodige luxe geweest, maar ze was eigenwijs. Ze vond het nog geen tijd voor handschoenen, het was tenslotte pas oktober en dat was niet een maand waarin je handen zou moeten inpakken. Ze haalde een sigaret tevoorschijn en stak deze op. Hij proefde als vanouds, het was precies wat ze even nodig had. Hij liet haar tenminste nooit wachten, laat staan zitten.

Ze keek met grote ogen naar iedereen die langs haar heen liep. Een vrouw begroette haar blik met een vriendelijke glimlach, niet wetende dat dit haar eerste sigaret in een half jaar tijd was. Ze moest die spanning even kwijt uit haar lichaam. Nadat ze bij haar laatste haal was aangekomen, liet ze de sigaret op de grond vallen en doofde ze deze met haar schoen. Haar handen voelden weer koud aan. Ze wreef ze over elkaar heen en merkte dat het niet veel effect had. De wind leek ergens een manier te hebben gevonden om haar alsnog te kunnen bereiken.

Ze bewoog niet, ze stond stil als een stenen pilaar, enkel haar grijze sjaal deinsde mee met de wind. Er kwam iemand naar buiten gelopen. Het moest die collega van Sarah zijn. Zijn spitse neus gaf het weg, dit was haar collega. Hij zou vast weten wie ze was, hij zal zoveel over haar aangehoord moeten hebben dat hij gek was geworden en nu snel het gebouw verliet.

Ze twijfelde naarmate de man dichterbij kwam. Misschien was het wel een andere collega of een vriend van iemand die daar werkte. Zou diegene haar ook kennen? Misschien praatte ze wel met iedereen over haar, misschien verkondigde ze het zelfs in haar pauze aan iedereen in de kantine. Zoveel dat iedereen in het gebouw haar inmiddels zou kennen.

Of was dit wel haar collega? Haar collega moest haar wel kennen, toch? De man liep van de trap voor het gebouw af en passeerde haar zonder om te kijken. Ze volgde zijn stappen door haar hoofd in zijn richting mee te draaien en zag hem langzaam uit haar zicht verdwijnen.

Ze kwam niet. Ze was al een kwartier te laat en ze was er nog steeds niet. Er gingen allerlei gedachten door haar heen. Was dit wel de juiste keuze? Waar was ze eigenlijk mee bezig? Verstijfd bleef ze haar blik op de deur houden en begon ze in haar hoofd af te tellen. Waar bleef ze nou? Ze wilde haar toch ook zo graag zien? Waarom liet ze dan zo lang op zich wachten, in de kou. Ze zou zo wel aan komen rennen. Die twee houten deuren zouden elk moment open kunnen slaan en dan zou ze haar met open armen naar buiten zien denderen. Ze moest, ze had het beloofd aan haar.

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Foto van: tjwsphotographies via Compfight cc
Een eerder deel gemist? Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ of begin bij het eerste deel.
Volgend deel

#3 Een doolhof vol verlangens

Een beetje ongemakkelijk werd ze door haar omhelst. Daar was ze dan eindelijk, daar was Sarah. Na honderden berichten over ... Lees verder

Vorig deel

#1 Een doolhof vol verlangens

Strak staarde ze naar het scherm van haar computer, maar daar bleef het ook bij. Haar ogen aanschouwden alleen, maar ... Lees verder

Geef een reactie