Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

#1 Een doolhof vol verlangens

Strak staarde ze naar het scherm van haar computer, maar daar bleef het ook bij. Haar ogen aanschouwden alleen, maar namen niets op. Haar concentratie was ver te zoeken. De letters op het scherm waren slechts individuele tekens, dansend in haar aanzicht. Ze vormden geen woorden, geen geheel en vertelden haar niet het verhaal waarmee zij haar werk kon doen. Steeds keek ze naar de klok die aan de muur naast de deur hing. Hij kwam nog net boven haar scherm uit. De tijd tikte moeizaam door, elke blik die ze de klok gunde zorgde ervoor dat de wijzers nog langzamer vooruit liepen.

Ze werd er moedeloos van. Ze snakte naar het moment waarop de kleine wijzer de vier zou raken. Dat was haar cue, haar teken, haar signaal om te vluchten uit die vastgeroeste omgeving die ze haar werk mocht noemen. Te vaak speelde ze met de gedachte om haar spullen nu al te pakken en gewoon weg te lopen. Misschien merkten ze het niet eens op als ze weg was. Ze keek even naar haar telefoon die op het bureau naast het toetsenbord lag. Het blauwe lampje knipperde innig, wat betekende dat ze een nieuw bericht had ontvangen. Haar mondhoeken krulden automatisch omhoog en vlug ontgrendelde ze haar telefoon.

“Nog maar twee uurtjes…”, las ze vervolgens op het scherm van haar telefoon. Snel keek ze weer naar de klok en zag ze de kleine wijzer naar de twee wijzen. Er ging een siddering door haar lichaam heen. Ze was al zenuwachtig toen ze gisteren ging slapen, iets wat ook maar moeizaam lukte, maar de zenuwen begonnen nu echt goed door haar lichaam te gaan. Ergens was ze bang, bang dat het anders zou zijn dan ze zich had voorgenomen en ook bang dat het misschien wel te goed zou bevallen allemaal. Maar ze kon nu niet meer terug, de afspraak stond. Ze kon het niet meer afbreken en dat wilde ze zelf ook helemaal niet. Ze was te nieuwsgierig, te geïnteresseerd en te avontuurlijk ingesteld om nu met de staart tussen haar benen één of andere flauwe kutsmoes te moeten bedenken.

Ze staarde de laatste minuten weg en wisselde haar blik alleen nog maar tussen haar telefoon en de klok. Naar mate de kleine wijzer steeds dichter bij de vier kwam voelde ze zich steeds vrolijker, maar ook zenuwachtiger. Vanochtend had ze haar route al helemaal uitgestippeld, maar toch opende ze de website van de NS nog een keer om te kijken of ze het allemaal wel goed had opgeschreven. Kwart over vier op spoor twee vertrok haar trein. Dat moest ze redden wanneer ze op tijd weg zou gaan en een beetje zou doorlopen. Ze had het allemaal al tien keer overdacht.

Plots zag ze het blauwe lichtje oplichten van haar telefoon. “Jaaaa, hup komen jij”, verscheen er op het scherm. Ze wende haar blik naar de klok aan de muur en zag de kleine wijzer strak naar de vier wijzen. Vluchtig stond ze op, pakte haar jas en grijze sjaal van haar stoel af en liep snel de deur uit. De zenuwen lieten haar grotere passen nemen dan ze normaal deed, ze was dan ook ruim op tijd op het station om de trein in te stappen die ze zich gisteren al voorgenomen had om te nemen. Hij stond klaar voor haar, precies op tijd, alsof het zo moest wezen. Alsof het allemaal van hogere hand kwam en het voor haar bestemd was.

De rest van haar planning verliep vlekkeloos. De overstap op het station van Utrecht was tot op de minuut nauwkeurig en als snel kwam ze op haar bestemming aan. Nu was het nog slechts een kwartiertje lopen en met haar navigatie in haar rechterhand kon ze niet verdwalen. De zenuwen begonnen steeds hevigere vormen aan te nemen en op het moment dat ze de laatste straat inliep bonsde haar hart tot in haar keel. De laatste meters voelde zwaar in haar benen, maar ze liep gestaag door tot haar navigatie het signaal gaf dat ze haar bestemming had bereikt. Hier was het, hier werkte ze..

Wordt vervolgd.. Elke woensdag een nieuw deel online!

Foto van: MikeSpeaks via Compfight cc
Kijk hier voor een overzicht van alle tot nu toe verschenen delen van ‘Een doolhof vol verlangens‘ en lees ze allemaal.
Volgend deel

#2 Een doolhof vol verlangens

Ze stond te wachten voor het gebouw. Hier moest het zijn, hier moest ze wezen volgens haar navigatie. De hele ... Lees verder

2 reacties
  1. 4 maanden geleden
    Lotte

    Dit is echt goed zeg!!

    Beantwoorden
  2. 3 jaar geleden
    Kees

    Wordt spannend!!

    Beantwoorden

Geef een reactie