Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

Zweven

Ze hoort haar hakken tegen de grond tikken bij elke stap die ze neemt. Haar armen bewegen sierlijk langs haar lichaam. De mimiek in haar gezicht toont haar zelfverzekerdheid. Gekleed in het zwart, met knalrode lippen en hoge pumps, voelt ze zich even alsof ze de wereld aankan.

Met muziek in haar oren loopt ze op het centraal station naar de trein die de naam van haar bestemming draagt. Ze stapt met gedurfde pas in, maar een bepaalde gedachte kan ze niet los laten.

Het voelt alsof iedereen haar aankijkt. Ze wilt er helemaal niet aan denken, het gebeurt automatisch. Ze genoot net zo van het feit dat ze even in haar eigen wereldje was en nergens bij stil hoefde te staan. Uit een soort van reactie zet ze haar muziek harder en drukt ze haar oordopjes wat verder in haar oren. De bass voelt ze haar lichaam binnendringen. Haar hart begint sneller te kloppen wanneer haar lievelingsnummer begint te spelen. Het geeft haar energie. Haar benen wiegen automatisch mee op de maat en haar lichaam wordt gevuld met een bepaald soort adrenaline.

Het neemt haar in gedachten mee naar een jaar daarvoor, toen ze er ook precies zo bij liep. Het was het moment waarop ze haar eerste echte liefde ontmoette. Ze was overdonderd van de impact en wist meteen wat ze wilde. Het avontuur aangaan, dat was wat ze wou, daar was geen twijfel over mogelijk. Het liet alles om haar heen vervagen. Haar zorgen werden haar ontnomen, die had ze niet meer nodig om haarzelf mee te beschermen. Haar muren vielen en het voelde alsof ze zweefde. Dat was het, alsof ze niet meer op de grond liep, maar zich op een kussen van lucht voortbewoog.

Ze wordt uit haar gedachte gerukt, wanneer iemand haar aantikt. Ze trekt haar oordopjes uit haar oren en kijkt naar het meisje tegenover haar.

“Mevrouw, u heeft uw OV–kaart laten vallen”, zegt het meisje. Heel behendig buigt ze voorover om haar kaart op te pakken. Ze bedankt het meisje vriendelijk en doet haar oordopjes weer in haar oren.

Eenmaal terug in gedachte vraagt ze zich af waarom ze toen eigenlijk nooit twijfelde en waarom ze dat nu wel doet. Ze voelt zich nog steeds goed, de rode lippenstift die ze in Parijs had gekocht is nou eenmaal shiny as fuck. Ze heeft bijna alles voor elkaar, maar toch ontbreekt er iets. Iets dat haar twijfels wegneemt. Een bepaald gevoel, een gevoel van onoverwinnelijkheid, een gevoel dat haar weer laat lopen op die kussens van lucht. Ze mist dat gevoel, dat zweverige, dat echte. Ze wilt zich niet laten leiden door het verleden, maar het gaat vanzelf.

Wanneer er een nummer voorbij komt die haar terug doet denken aan die tijd, spoelt ze het snel door. Verder gaan is soms lastig. Vooral als je nog vaak stil staat bij wat geweest is. We moeten ons er niet door laten beïnvloeden, we moeten open staan en het opnieuw willen ervaren. We moeten lering trekken uit wat achter ons ligt en geloven dat een nieuwe periode ons opnieuw kan laten zweven.

Ze kijkt uit het raam en laat haar glimlach zien aan de mensen op het perron. Ze glimlacht, ze glimlacht omdat ze dankbaar is voor haar leven en omdat ze weet dat ze op een dag weer zal zweven.

Foto van: SimonQ錫濛譙 via Compfight cc
1 reactie
  1. 3 jaar geleden
    Joosje

    Mooi hoe je zo beschrijven kan vertellen en toch afsluit met een positieve boodschap!

    Beantwoorden

Geef een reactie