Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

Kleuterliefde

“Mama, ik ben verliefd” hoor ik Sophie zeggen terwijl ze op mijn schoot klimt. Mijn mondhoeken krullen gelijk omhoog. “Oh, echt? Op wie dan?” vraag ik heel nieuwsgierig terwijl ik met een borstel door haar haren ga. Ze noemt een naam. “Maar ik wil niet dat je gaat lachen.” gaat ze met een heel serieus gezicht verder. Ik vertel haar dat ik dat niet ga doen en vraag of hij ook verliefd is op haar.

“Nee, dat niet..” antwoordt Sophie. Ze lijkt er helemaal niet mee te zitten en schommelt vrolijk heen en weer op mijn schoot. “Weet hij ook dat jij verliefd op hem bent?” vraag ik verder. “Dat weet ik niet, maar ik geef hem soms wel kusjes.” Mijn moedershart smelt van dit soort gesprekken voordat ze naar bed gaat. Wanneer ik vraag wat hij dan zegt vertelt ze dat hij dan vraagt waarom ze hem zoveel kusjes geeft.

Plotseling staren twee blauwe kijkers mij heel serieus aan. “Als ik later met hem ga trouwen, dan ben jij er ook bij he?” Enthousiast reageer ik met “Ja, natuurlijk!” Eén ding lijkt Sophie nog niet te begrijpen wanneer ze mij vraagt waar de bruid dan is. Ik leg haar uit dat zij dan de bruid is. Dat zij gaat trouwen met een hele mooie witte jurk aan in een zaal of in een kerk. “Ik wil in een zaal!” zegt ze met een hoog volume. “En dan zegt een meneer, u bent nu man en vrouw, gefeliciteerd” ga ik verder met het verhaal.

Sophie glundert en begint ineens heel snel te praten: “En dan krijgen wij de ringen en dan mogen wij kussen. Dát vind ik het allerleukste.” Ze kijkt me even vertwijfeld aan. “Maar mam, als ik nou de weg niet weet?” Ik heb vrij snel door dat ze het nog over de zaal heeft waar het allemaal moet gaan gebeuren. Ik vertel haar dat we de zaal eerst gaan bekijken en dat ik het dan kan invoeren in mijn TomTom. Zo vinden we het vast wel! “Dan ga jij eerst rijden en als ik ga trouwen, dan ga ik rijden. Dan heb ik wel mijn rijbewijs.” gaat Sophie gestaag verder.

Zoals kinderen ineens van onderwerp kunnen veranderen doet zij dat ook. “Mama, waarom zat ik in jouw buik?” Ik moet lachen en vertel vol enthousiasme dat zij daar zat omdat ik haar als kindje kreeg. Ik leg haar in bed en stop haar in. “Ik wil een ander kindje.” Verbaast stop ik even met het gepruts met de dekens. “Hoe bedoel je?” vraag ik. “Een ander kindje in je buik” antwoordt Sophie terwijl ze over haar eigen buikje aait. “Mag ik die dan vasthouden?”

De glimlach op mijn gezicht wordt alsmaar groter. “Oh, je bedoelt een broertje of een zusje. Natuurlijk mag je die dan vasthouden!” antwoord ik. Ik geef haar een dikke knuffel en kus en zeg dat ze nu echt moet gaan slapen. Terwijl ik naar de deur loop hoor ik haar mooie kinderstemmetje. “Mama, wacht. Ik wil niet dat je gaat lachen om mij en ‘de niet nader te noemen jongen’, dan moet ik ook lachen en dat wil ik niet.” Ik knik en zeg dat ik dat niet zal doen. Ik doe het licht uit en sluit de deur achter me dicht.

Even blijf ik staan bij de deur en besef ik me hoe mooi het leven van een vierjarige is. Maar nog meer besef ik mij hoe gezegend ik ben met deze vierjarige in mijn leven. Met een hart dat overstroomt van moederliefde loop ik naar beneden, waar de glimlach op mijn gezicht nog wel even zal blijven staan.

Foto van: Cindy’s Here via Compfight cc

Geef een reactie