Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

Hey

Ze keek naar hem, hij keek naar haar. Het begon onschuldig, maar ontaarde al snel in veel meer dan iets onschuldigs. Voor omstanders leek het op een staarwedstrijd. Wie zou als eerste wegdraaien?

Zij niet, zij voelde zich bevangen door zijn blik. Ze probeerde zijn donkerbruine ogen te ontrafelen en het geheim erachter te openbaren. Alles om haar heen vervaagde, enkel zijn aangezicht bleef scherp. Zij was het type die zondags haar televisie op het Belgische Één zette en haar middag vulde met het kijken naar webcambeelden uit besneeuwde wintersportgebieden. Zij was getraind, ze zou niet toegeven aan hem, geen millimeter.

Hij had het moeilijk, hij verdronk op het droge. Haar groene ogen trokken hem diep uit zichzelf vandaan. Ze liet niet los, haar blik wilde alles van hem hebben, hij mocht geen millimeter achterhouden. Hij zag ze naar elkaar kijken van een afstand, alsof hij niet meer in zijn eigen lichaam zat, maar aan de zijlijn stond, samen met andere toeschouwers die de situatie volgden. Hij zweefde er ergens tussen in. Het was de enige manier om niet toe te geven, om haar niet meteen in de armen te vliegen en haar te verzwelgen met honderden omhelzingen.

Hij was zwak. Zij was veel sterker dan hem, het was geen eerlijke strijd. Ze probeerden elkaar te peilen, elkaar te doorgronden en elkaar te testen. Zij was zelfverzekerd, ze wist wat ze wilde, ze gaf al haar charme. Hij was wat minder zeker van zichzelf, hij zou gaan toegeven, hij ging verliezen, het was een kwestie van tijd. Beide bewogen amper, doodstil waren hun ogen in een diep gevecht met elkaar beland. Een mooi gevecht; strijdlustig, elegant en vol passie.

Het leek een wilde dans. Een dans die verder ging dan hun fysieke lichamen konden omvatten. Een dans die uit niets meer dan spanning bestond. Een dans die voor buitenstaanders niet te zien was. Het vond plaats binnen in hun, binnen in hun geschapen wereld die voor niemand anders zichtbaar was. Ze gingen volledig in elkaar op.

Ze trok haar mondhoeken op en spande haar wenkbrauwen aan. Hij brak, haar blik werd hem te veel. Hij overbrugde de afstand, liep naar haar toe en zei haar gedag.

Foto van: nicolee_camacho via Compfight cc
1 reactie
  1. 1 jaar geleden
    Renske

    Wauw dit is zo mooi!! Je kanecht heel mooi vertellen. Superfijn die actie ook heel blij mee xx

    Beantwoorden

Geef een reactie