Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

Het OV-slachtveld

Het is een normale dag. Ik pak de gebruikelijke trein op het gebruikelijke tijdstip. Je weet wel, dat tijdstip waarop de rest van Nederland met precies dezelfde trein wil gaan. Eenmaal op het station aangekomen nader ik al snel het eerste obstakel. De OV-poortjes. Ik ben aan de late kant, dus ik kan aansluiten in een rij die al bijna de hoek om gaat. In mijn hoofd tel ik het aantal wachtenden voor mij en wissel ik dit af met vrolijke wachtmuziekjes. Het is bijna hetzelfde als dat ik naar de gemeente bel om een wijziging door te geven. Het enige verschil is alleen dat ik hier dan nog wel een paar maanden zou staan.

De bliebjes van de OV-poorten zijn inmiddels naar mijn hoofd gestegen waardoor ik gezellig meeblieb bij elke persoon die het poortje passeert. Dan ben ik aan de beurt en vlieg ik letterlijk door het poortje heen. De mensen in de rij achter mij kijken stom verbaasd. Ja, mensen. Dat heb ik vaker gedaan. Eenmaal op het perron volgt de grootste uitdaging van de dag. De trein inkomen, want ik ben niet de enige met dat idee. In grote getale zijn de mensen vandaag toegestroomd om zich in mijn trein te proppen. Wanneer deze dan ook arriveert – overigens prima op tijd, dat mag ook wel eens gezegd worden – is het vechten om de trein überhaupt binnen te komen.

Vanwege de lange rij voor de OV-poortjes start ik vandaag vanuit de tweede linie en moet ik dus maar hopen op een plekje. Snel knoop ik mijn haar nog in een knot en warm ik mijn spieren op voor wat er komen gaat. Wanneer de deuren open gaan vallen er zo’n negen mensen uit de trein die zich op het vorige station in een laatste strohalm tegen de deur hadden weten vast te klemmen. De mensen uit de eerste linie maken hier gretig gebruik van en zien deze mensen als een opstapje om zichzelf in de trein te lanceren. Hier en daar hangen er nog mensen aan de deur en achter in het gangpad zie ik mensen bovenop elkaar gestapeld. Het is een waar gevecht en alles is geoorloofd.

De mensen die met een pruilend gezicht achter moeten blijven op het station, nemen hun verlies dan ook sierlijk. Want wat er op het station gebeurt, blijft op het station. Dat zijn de regels. Met wat schijnbewegingen heb ik uiteindelijk net een plekje weten te bemachtigen voordat de deuren van de trein dicht gaan. Wat volgt is een rit van iets meer dan een half uur waarin ademen al een opgave op zichzelf is. Bij elke bocht of spoorwisseling wordt iedereen fijn gedrukt en vliegen de kunstgebitten en overige losgelaten dingen door de hele trein heen. Het is een waar slachtveld, waar alleen de sterkste zegevieren.

Eenmaal op mijn bestemming gooi ik mijn haar uit m’n knot en kneed ik het in model. Vervolgens omarm ik de frisse lucht alsof ik vijf minuten onder water gezeten heb. ‘I’ve made it!’ Ik sta even stil bij de gedachte dat ik ook deze ochtend heb overleefd. Mijn dag kan niet meer stuk.

Foto van: Sarah Elizabeth Altendorf via Compfight cc
7 reacties
  1. 3 jaar geleden
    Marloes

    Ik moest hard lachen om hoe je het allemaal verteld. Heel grappig

    Beantwoorden
  2. 5 jaar geleden
    Lisa

    Thanks!

    Beantwoorden
  3. 5 jaar geleden
    Josu

    Rondvliegende kunstgebitten haha. Erg leuk geschreven!

    Beantwoorden
  4. 5 jaar geleden
    Lisa

    Haha, thanks!

    Beantwoorden
  5. 5 jaar geleden
    Tsjitske

    Grappig hoor!

    Beantwoorden
  6. 5 jaar geleden
    Els

    Hahaha heel herkenbaar. Ik lach me stuk. Top stukje

    Beantwoorden

Geef een reactie