Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

Boos

Ik ben in mijn kamer. Ik zet mijn schoenen op de grond. Ik gooi mijn sjaal op mijn bed en loop naar de wastafel. Ik grijp de wasbak vast en houd mijn ogen op de grond gericht en blijf een tijdje zo staan. Heel langzaam, richt ik mijn blik omhoog. Eerst zie ik mijn grijze gympen, dan mijn donkere spijkerbroek, dan mijn zilveren horloge en tot slot mijn knalroze trui. Ik kijk naar mezelf.

Ik ben boos op mezelf. Wederom heb ik een proefwerk verknald. Ik ben bang dat mijn familie boos op me wordt. Als ik het niet ga halen ben ik een jaar kwijt. Ik slaak een kreet en trap tegen mijn bed aan. Ik moet eigenlijk huilen, maar het wil niet. Ik heb wel een brok in mijn keel.

Ik laat me op het bed zakken. Mijn handen laat ik over mijn gezicht glijden terwijl ik staar naar de grond. Ik ben teleurgesteld én verdrietig. En ontzettend bang voor wat er komen gaat. De verleiding om te liegen tegen mijn familie en om te acteren dat er niks aan de hand is, is zeer zeker aanwezig. Maar uit eerdere ervaringen weet ik dat de kans groot is dat de waarheid later aan het licht komt.

Ik besluit om de boksbal van zolder te halen en mijn frustratie hierop te uiten. Terwijl ik van me afstoot komt mijn broer binnen. “Doe eens niet zo wild joh!”

Ik leg met een bibberende stem uit wat er gebeurd is. We maken samen een plan, hoe ik het ga vertellen bij het eten. Hij sleurt me er doorheen. De brok in mijn keel verdwijnt langzaam en samen storten we ons op de boksbal. Het is fijn om de spanning los te laten en weer een beetje te lachen. Hoe ellendig ik me ook voel, voor nu laat ik het los.

Foto van: Michele Catania via Compfight cc

Geef een reactie