Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

Geen spelletje

Nog voor Sophie wakker wordt, ben ik wakker. Ik spring onder de douche en zing met volle borst het nummer: ‘Vlieg met me mee’. Vandaag maakt het me niet uit dat iedereen me hoort. Het wordt een goede dag!

Ruim op tijd stap ik de deur uit. ‘Wauw, ik kan gewoon rustig aan doen vandaag’, hoor ik mezelf denken. Geen vijf seconden later voel ik iets op mijn schouder vallen. Wedden, het begint te regenen. Ik kijk omhoog, maar tot mijn verbazing valt er verder niets. Dan draai ik m’n hoofd richting m’n schouder en zie ik geen water, maar een witte substantie.

“Neeee…” roep ik. O-ja-wel hoor. Ik kijk naar boven en zie de vorige eigenaar bovenin de boom zitten met een trotse blik in zijn ogen. Hij steekt nog net niet zijn vleugel naar me uit om vervolgens “Die is van mij! Mooi he?” te roepen. Boos kijk ik hem aan, maar het doet hem niets. Integendeel, hij lijkt het juist wel leuk te vinden. Want geen seconde later staat hij te dansen op z’n tak terwijl hij “Na-na-na-na-na” tjirpt.

Ze zeggen dat het geluk brengt wanneer een vogel zijn behoefte over je heen doet, maar ik kan jullie zeggen dat het verre van gelukkig voelt. Wanneer die witte derrie over je heen glijdt heb je nou niet bepaalt het gevoel dat je alle mazzel van de wereld hebt. Prins Bernard had misschien wel zijn jachtgeweer gepakt om die vogel als trofee aan zijn muur te kunnen hangen. Met een mooie tekst erbij zoals “Wildpoepen is de reden dat ik hier hang”. En als er iemand langs zou komen, zou hij het hele bijbehorende verhaal vertellen terwijl hij aan z’n pijp vol zware shag lurkt. Iedereen zou lachen en hem gelijk geven.

Nou ben ik niet zo gewelddadig en heb ik ook geen jachtgeweer. Maar ik zou het liefst een Nintendo zapper uit m’n tas toveren om de vogel a-la Duckhunt naar de zevende hemel te schieten. Topscore!

Aan het eind van de dag loop ik weer langs die beruchte boom. En ja, daar zat ‘ie op precies dezelfde plek als vanochtend. Ditmaal echter niet alleen. Blijkbaar heeft hij een aantal van zijn vrienden opgetrommeld. Ik zie de hele kudde in de boom mijn passen aandachtig volgen en spontaan krijg ik weer het liedje van ‘Vlieg met me mee’ in mijn hoofd. Nee, vogel, jij vliegt niet mee dit keer. Dit is geen spelletje. Hij kijkt naar me alsof hij gewonnen heeft, maar we weten beiden wel beter dan dat. Als het leven zou zijn als een Nintendo game, dan had ik ‘m allang uit die boom gezapt.

Foto van: jvverde via Compfight cc

Geef een reactie