Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

De angst om gewoon te zijn

“Deze staat goed bij je!” roept haar vriendin.

“Die heeft de vriendin van Ellie ook, die hoef ik niet” roept ze even hard terug.

We weten tegenwoordig niet meer wat we willen, behalve dat het niet hetzelfde als andere moet zijn. Hetzelfde is niet goed genoeg meer voor ons. We willen uitblinken, opvallen in de massa, meer showen en shinen tot het moment dat iedereen een zonnebril moet dragen of blind wordt. Een simpel sweater van de H&M is niet meer aan de orde. Nee, we moeten allemaal origineel zijn met lijnen, bedrukkingen en gaten om te laten zien dat we niet saai en ‘gewoon’ zijn. Geen één in een dozijn voor ons meer.

Het gaat zelfs zo ver dat ik nauwelijks nog weet hoe ik koffie moet bestellen. Er moeten namelijk vleugjes bij. Vleugjes van dingen met toefjes en scheutjes op bedjes van geraspte kaneelkomkommers, diagonaal geschud en op 30 graden voorgewassen. Koffiebonen die door katten ergens in een jungle zijn opgegeten en weer uitgescheten. Dat willen we hebben. Uit kattenpoep gefilterde koffiebonen. Kom niet meer aan met “Doe maar gewoon een koffie”. Dat bestaat niet meer, die tijd is met de ‘regular’ jeans vertrokken. We hebben nu denim, sand of stone washed slim-fit ultra baggy superskinny jeans. Er zitten nog net geen vleugjes van dit en toefjes van dat op, maar dat zal ook niet lang meer duren.

Die drang naar uniek willen zijn zit ook niet alleen in de kleding en spullen die we kopen. Het zet zich ook door in wie we zijn en wat we willen worden. We moeten excelleren, nooit tevreden zijn met een bepaalde functie en studeren voor banen die helemaal niet nodig zijn. Kom niet aan met dat je gewoon timmerman wilt worden. Beter volg je tien jaar een studie tot je een diploma hebt in multifunctional woodproduction psychology design en niemand eigenlijk meer weet wat je nou eigenlijk bent. Simpel en gewoon lijkt uit den boze te zijn.

Dat wordt eens te meer bevestigd wanneer ik een centraal station inloop en de tonen van de piano al tegemoet hoor komen. Er zit een uniek exemplaar achter dat gevaarte waar je U tegen zegt. Zijn half opgeschoren kapsel met motieven die zelfs je oma niet in al haar breiwerk voorbij had zien komen schreeuwen in hoofdletters hoe uniek en bijzonder deze kerel is. De verschillende kleurenpracht van zijn kleding laat menig vogelharten in paringstijd op hol slaan. Hij zingt mee op zijn zelfgespeelde muziek en de hal loopt al snel vol met toeschouwers welke allemaal verslagen zijn door de uniekness die zij aanschouwen. Een groot applaus volgt wanneer hij uitgespeeld is en de piano verlaat.

Een andere man neemt zijn plek in. Binnen tien seconden is de hal leeg. Hij speelt niet overdreven, hij zingt niet overdreven, hij doet niet overdreven. Ik durf te wedden dat hij geen vleugjes van uitgescheten koffiebonen hoeft te hebben om te laten zien wie hij is. Het weerspiegelt hoe de wereld is geworden. Gewoon zijn is in deze tijd uniek geworden.

Foto van: eerickx via Compfight cc

Geef een reactie