Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

Acteren

“Kijk nou, je hele broek zit onder de grasvlekken. Ik zei nog zo dat je niet moest voetballen” hoor ik een vrouw zeggen tegen haar kind. Het kleine jongetje kijkt haar met zijn grote bruine ogen aan en zegt dat hij dat niet gedaan heeft, echt niet. “Ik hou van je, mama!”, hoor ik hem er nog achteraan zeggen. We hebben allemaal wel eens in de schoenen van dat jongetje gestaan en iets ontkent in de hoop dat onze moeder of vader het gelijk zou geloven. Vaak tegen beter weten in, want meestal doorzien ouders zulke wanhoopsdaden meteen en wordt de ‘ik ben onschuldig’ verklaring gelijk van tafel geworpen. In de tijd dat je nog een klein meisje of jongetje bent, wordt dat liegen genoemd. In de grote mensen wereld noemen ze dat echter weer acteren of bespelen.

Ergens tussen het kind zijn en volwassen worden vindt er dus een verschuiving van het begrip liegen naar acteren plaats. Sommige mensen zijn er ook beter in dan andere en daarom zie je mij ook niet op je beeldbuis rondhuppelen in één of andere soap. Alhoewel, ik zou dat uiteraard niet erg vinden. Maar voor het echte werk en het kunnen bespelen van mensen moet je een bepaald talent hebben, denk ik. Of veel hebben gezien en meegemaakt, want het kunnen aanvoelen van mensen en precies weten wat je moet zeggen of doen om een bepaalde reactie te krijgen is iets dat niet veel mensen beheersen.

Ik vind het wel interessant om te zien hoe mensen kunnen acteren in het dagelijks leven en hoe snel rollen aangepast kunnen worden aan onverwachte omstandigheden of gebeurtenissen. Zo kunnen hele inzichten en zelfs complete persoonlijkheden van mensen van de één op de andere dag 180 graden draaien alsof het een stuk kleding betreft. Geld verdienen is dan namelijk ook niet de enige reden om een acteur of actrice te zijn. Het komt vaak neer op eigen gewin, maar het lijkt mij juist heel zwaar om altijd maar een rol te moeten spelen en nooit vanuit jezelf en je gevoel te kunnen handelen. Dan maar geen ‘Oscar’ van het dagelijkse leven voor mij.

Helaas had het kleine jongetje zijn acteerskills ook nog niet zo goed ontwikkeld dat het zijn moeder voor de gek kon houden. “Wees nou eens eerlijk, Casper”, hoor ik de moeder van het jongetje nog zeggen. Maar hij loopt snel weg.

Iets wat veel mensen ook in het echte leven doen, weglopen. Weglopen van zichzelf en een rol spelen om leuker of interessanter gevonden te worden of even niet te hoeven dealen met hetgeen wat echt bij ze hoort. Vanuit mijn ooghoek zie ik de jonge knul tot mijn verbazing weer terug naar zijn moeder lopen. Ik blijf even staan om te kijken wat hij gaat doen. “Sorry mama, ik heb wel gevoetbald”, hoor ik hem vervolgens tegen zijn moeder opbiechten. De puurheid van het jongetje raakt mij en zijn moeder blijkbaar ook. Ze geeft hem een aai over zijn hoofd en zegt dat het al goed is.

Acteren en een carrière als actrice lijken dan wel erg leuk, op de televisie of het toneel, maar daarbuiten wil ik dat absoluut niet zijn. Ik hoop dat niemand dat hoeft te zijn. Wees jezelf en laat het achterste van je tong zien. Zelfs als dat zou betekenen dat er sneller op je hart getrapt kan worden. Het leven is geen leugen, geen grap en bovenal geen toneelstuk. Wees jezelf en draag het met gepaste trots. Er is er slechts maar één van jou en het zou enorm zonde zijn om die persoon aan de wereld te onthouden!

Foto van: Caden Crawford via Compfight cc

Geef een reactie