Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

Vleugels spreiden

Angstig kijkt ze om zich heen. Het is hoog, heel hoog. Één voor één ziet ze hoe haar broertje en zusjes zich laten vallen en langzaam uit haar zicht verdwijnen. Ze weet dat zij er zelf ook aan moet geloven, maar ze wilt niet. Het liefst stelt ze het uit tot morgen en hoopt ze dat het vanzelf gaat. Met kleine zenuwachtige stapjes verplaatst ze zich naar de rand. Er is nu geen weg meer terug.

Ze zet zich af van haar tak en spreidt haar vleugels uit. Haar veren fladderen ongecontroleerd langs haar lichaam en proberen haar met veel geweld in de lucht te houden. Tevergeefs, ze daalt snel. Sneller dan ze voor ogen kon houden. Haar hoofd zakt naar beneden en al snel volgt de rest van haar lichaam. Ze belandt in een vrije val richting de aarde. Haar vleugels spartelen tegen beter weten in. Ze heeft geen controle, geen controle over haar daling en haar aanstaande ontmoeting met de grond.

De lucht snijdt langs haar snavel en zoekt zich een weg tussen haar veren door. Haar pupillen worden groter wanneer ze het gras onderaan de boom steeds dichterbij ziet komen. Ze sluit haar ogen en laat het gebeuren. Haar lichaam ontspant wanneer ze haar vrees voor de omhelzing met de aarde laat varen. Er valt een gevoel van rust over haar heen.

Ze voelt hoe de opwaartse lucht door haar veren gaat. Op instinct spreidt ze rustig aan haar vleugels. De druk neemt toe en langzaam ervaart ze hoe haar lichaam reageert bij elke beweging die ze maakt. Ze is niet bang meer, niet bang meer om te vallen met alle gevolgen van dien. Een paar centimeter boven de grond komt haar vrije val tot een einde. Wanneer ze haar ogen open doet scheert ze over het gras op de grond heen. Ze zweeft, ze zweeft door het gras en begint de controle over haar vleugels te krijgen.

Langzaam maakt ze weer hoogte en voordat ze er erg in heeft dwarrelt ze om een boom heen. Haar boom, de boom waar het allemaal begon. De boom waar zij zo lang op heeft gezeten en te bang was om de sprong vanaf te wagen. Maar moet je haar nu eens zien. Ze tjirpt van blijdschap onder de warme stralen van de zon en hoog boven de grond.

We willen allemaal gelijk kunnen vliegen, maar soms moeten we daarvoor eerst de controle kunnen loslaten en het leven laten gebeuren. Hoe moeilijk dit ook is, niets is namelijk zeker in het leven. De drang om alles onder controle te willen hebben kan er juist voor zorgen dat je stil blijft staan, terwijl we allemaal juist naar grotere hoogtes willen. Het is lastig en confronterend om je angsten onder ogen te zien, maar om uiteindelijk te kunnen vliegen moet je kunnen loslaten en af en toe vallen. Soms moeten we eerst een stukje naar beneden voordat we verder de hoogte in kunnen. Dus probeer het los te laten, spreidt je vleugels en vlieg!

Photo Credit: winterofdiscontent via Compfight cc
1 reactie
  1. 4 jaar geleden
    Tsjitske Morren

    Mooi beeld! ?

    Beantwoorden

Geef een reactie