Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

Soms

Soms overkomt het me, dat ik ineens iets ontdek wat ik bijna was vergeten. Dat momenten ineens boven komen drijven en ze specialer waren dan ik dacht. Dat herinneringen die vervelend waren, waarvan ik het idee had dat ze mij niet beïnvloeden, me toch tegenhouden in een bepaalde openheid. Soms ontdek ik opeens een nieuw stukje van mezelf. Nou ja, niet echt nieuw, maar stukjes die ik bewust of onbewust weg stop.

‘Doorgaan, niet stil staan’, is wat de maatschappij ons vaak zegt. Het leven draait en wij draaien er vanzelfsprekend in mee. We hebben geen tijd om nachtenlange gesprekken te voeren over het leven wanneer onze werkgever ons de volgende ochtend om negen uur verwacht. Zo is het leven en dat geeft ook helemaal niet.

Soms wil ik niet leven met de tijd, niet vast zitten in de maatschappij. In het casino hangt bijvoorbeeld nergens een klok. Ze willen namelijk geen tijdsdruk opleggen, ze willen pas dat ik wegga als m’n portemonnee leeg is of als ze gaan sluiten. Maar geen man overboord, ik mag de volgende ochtend wel meteen weer terug komen.

Soms wil ik dan ook los zijn, ongebonden zijn aan tijd. Dan wil ik niet weten welke dag het is, dat een bepaald nummer nog drie minuten duurt en dat de zon over twee uur al opkomt.

Soms zou ik willen dat ik niets hoefde te doen. Dat ik maximaal kon chillen met mezelf en een overlevingspakket op een onbewoond eiland. M’n benen gekruist, uitzicht op een blauwe zee en omringt met de geluiden van de natuur en mijn gedachten. Maar in het echte leven, dus niet zoals in films, word je constant herinnert aan de tijd en de verplichtingen die je hebt. Door de mensen om je heen en de maatschappij die hierop gebaseerd is.

Soms denk ik te weinig na en dan ineens komt er één grote zee van gedachten. Dan begrijp ik ineens bepaalde keuzes van mezelf of van anderen. Dan ontdek ik een ‘nieuw’ stukje van mezelf en ben ik weer een stukje dichterbij de complete puzzel.

Soms zie ik dingen die ik liever niet wil zien of schrik ik van de impact van bepaalde gebeurtenissen. Ook al wil ik tot besef komen dat óók die stukjes bij mij horen en mij compleet maken. Veel vaker sluit ik mijn ogen en doe ik net of ik ze niet zie. Waarom? Omdat het een te duidelijke spiegel is en ik die confrontatie het liefst wil vermijden.

‘En nu?’ hoor ik je denken. Nu wil ik nieuwe emoties en belevenissen die de moeite waard zijn omarmen, om hen vervolgens nieuwe herinneringen te laten worden. Ik wil mijn ogen openen voor de (puzzel)stukken die ik normaal gesproken vermijd en ik ben klaar voor het ontdekken van nieuwe!

Foto van: darkmatter via Compfight cc
5 reacties
  1. 5 jaar geleden
    Pieter

    “Nu wil ik nieuwe emoties en belevenissen die de moeite waard zijn omarmen, om hen vervolgens nieuwe herinneringen te laten worden.” Wow.

    Beantwoorden
  2. 5 jaar geleden
    Lisa

    Thanks y’guys! En als ‘ie komt laat ik het gelijk weten, Pat!

    Beantwoorden
  3. 5 jaar geleden
    Pat

    Tof! Denk dat iedereen dit wel heeft. Wanneer komt je boek?

    Beantwoorden
  4. 5 jaar geleden
    martin

    Nice! Leuk geschreven ook!

    Beantwoorden
  5. 5 jaar geleden
    Lise

    Erg mooi Lies!

    Beantwoorden

Geef een reactie