Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

Hierna en nu

We staan er niet vaak bij stil, maar de dood is een deel van het leven. Er valt een kaart in de brievenbus met daarop de datum en het tijdstip van de begrafenis. Ik krijg een brok in mijn keel wanneer ik het lees. Pas dan wordt de dood weer even echt. Pas dan bestaat de dood weer in het leven.

Het rouwen om iemand die er niet meer is, doet zeer. Gelukkig zijn om, of door iemand, is dan misschien wel het meest fijne gevoel dat er is, maar verdriet kan worden gezien als het meest intieme gevoel. Het is het moment van besef, het moment van de tranen, het moment dat je er niets meer aan kan doen. Ik vraag me wel eens af of we niet veel eerder stil moeten staan bij wat we hebben en wie er om ons heen zijn. Ergens wel, ergens moet je bewust zijn van wat je hebt en wie je hebt, maar het leven is veel te kort om daar elke dag bij stil te staan. Denken wordt overtroffen door het zien en ervaren. Waarom zou je denken als je in plaats daarvan nog samen ervaringen en herinneringen kunt opbouwen? Ervaringen en herinneringen die je aan het eind van de rit doen beseffen hoe fijn het was en hoe belangrijk het was. Ervaringen die voor de tranen zorgen.

Het moment van bezinnen is een evaluatie. Iets dat achteraf dus uitgevoerd moet worden. Iemand mag dan wel overleden zijn, ervaringen en herinneringen houden hem of haar in leven. We zijn pas echt dood als we vergeten zijn. Het zou zo een quote van één of andere filosoof kunnen zijn, maar dat is echt hoe ik het zie. Zolang we herinneringen, liefde en ervaringen delen, leven de overledenen in ons midden, in ons hart, in onze gedachtes en het meest van allen in ons leven.

Foto van: Infomastern via Compfight cc

Geef een reactie