Wildweirdwonderful op Facebook
Wildweirdwonderful op Instagram
Wildweirdwonderful op Twitter
Wildweirdwonderful op Youtube

Grijs

Vermoeid open ik mijn ogen en staar ik recht voor mij uit. Alles is grijs, grijs voor zover mijn ogen zich kunnen strekken en mijn nek zich kan draaien. Wanneer ik mijn hoofd omhoog richt zie ik de blauwe hemel boven mij. Iets blokkeert mijn zicht en laat mij de wereld om mij heen niet meer volledig zien. Ik strek mij uit en sta als een volleerd ballerina op mijn tenen, maar nog steeds is grijs het enige wat mijn gezichtsveld aan mij openbaart.

Een beetje in paniek draai ik een paar rondjes op mijn tenen. Nergens kan ik voorbij het grijze zien. Wanneer ik voorover buig en het grijze om mij heen beter bestudeer, merk ik het patroon van steen op. Ik leg mijn hand er zacht tegenaan en bevestig daarmee mijn eerste vermoeden. Het is steen, een grote stenen muur waar ik mijzelf in gevangen heb. Het scheidt mij van de rest van de wereld, slechts de hemel boven mij is zichtbaar.

In een opwelling wend ik mijn blik naar de grond. Mijn voeten staan in het gras. Langzaam kijk ik om mij heen. Er ligt iets achter mijn voeten, iets glinsterend. Ik nestel mij door mijn knieën en reik naar het voorwerp dat zich achter mij begeeft. Het is een bijl. Wanneer ik het oppak zie ik langs haar hals een tekst gegraveerd staan: ‘Operae pretium’. Ik weet niet wat het betekent, maar in één beweging zwaai ik de bijl richting de grijze muur voor mij.

De stenen kraken. Na nog een paar uithalen met de bijl zie ik licht door de muur heen komen. Voorzichtig kijk ik door één van de scheuren en zie ik twee blauwe ogen terug kijken. Ik schrik, maar al snel bevind ik mij weer op dezelfde plek om nogmaals door de muur heen en in die blauwe ogen te kunnen kijken. Het is moeilijk, moeilijk om die muur die je in de loop der jaren hebt opgebouwd weer wat te laten zakken. Bepaalde gebeurtenissen zorgen ervoor dat je die muur, die vroeger slechts tot enkelhoogte kwam, helemaal hebt opgetrokken tot ver boven je hoofd om de wereld zo niet te dichtbij te laten komen.

Een grote stevige muur om jezelf veilig achter te voelen en niet bang te hoeven zijn dat iemand er doorheen komt. Een veilige haven. Een makkelijke haven. Er is geen plek voor meer dan jij alleen. Maar soms moet je even door die muur heen kijken om te zien wat en wie het allemaal tegenhoudt. Soms is die makkelijke haven dan ook niet de meest fijne haven. Soms houdt het mensen tegen die je eigenlijk dichtbij je wilt hebben. Het heeft tijd nodig. Tijd om die muur langzaam aan weer steen voor steen af te breken om de wereld weer dichterbij te laten komen. Tijd om open te zijn, tijd om je kwetsbaar op te stellen en tijd om weer echt jezelf te durven zijn met alle gevolgen van dien.

Het is tijd om niet langer te schuilen achter die muur van het verleden.

Foto van: Judy ** via Compfight cc
4 reacties
  1. 1 jaar geleden
    Renske

    Deze raakt zo erg!!

    Beantwoorden
  2. 3 jaar geleden
    Wendy

    Prachtig!

    Beantwoorden
  3. 3 jaar geleden
    Joan

    Deze vind ik echt heel mooi en zo herkenbaar!

    Beantwoorden
  4. 4 jaar geleden
    tsjitske

    Mooi beschreven lieve dochter van me! Was me ontschoten vanwege het Culemborg Blues feestje….. ?

    Beantwoorden

Geef een reactie